กาลเวลาย้อนกลับ สิ่งแรกที่เลือนหายคือ "เธอตายไปแล้ว" จากนั้นคำว่า "เธอไม่ใช่ฉัน" ก็พร่าเลือนหายไปมากขึ้นเรื่อยๆ
เนื้อหาเดิมในสมุดบันทึกค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ส่วนรูปถ่ายที่ถูกกรีดจนเละก็กลับคืนสู่สภาพเดิมในที่สุด
รูปถ่ายขนาดสองนิ้วพื้นหลังสีขาว คนในรูปมีดวงตาปูดโปนเหมือนกบ แววตาเหม่อลอยจับจดไม่ตรงจุด ฟันเหยินยื่นออกมา กระดูกใบหน้าผิดรูปและเบี้ยวอย่างมาก ใบหน้าอัปลักษณ์ถึงขนาดหากปรากฏกลางดึกอาจทำให้คนเข้าใจผิดว่าเป็นอสูรกาย แต่กลับมีโครงสร้างแบบ "คน" ยิ่งชวนให้ขนลุกขนพอง
แค่ได้เห็นใบหน้านี้ ก็เพียงพอให้เกิดอาการคลื่นไส้ทางร่างกาย
เวินเหลียนอีขมวดคิ้ว แต่เห็นหลีอู้ไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลงใดๆ จึงเลือกเงียบไม่พูดอะไร
ด้านหลังรูปถ่ายคือชื่อหลินเหม่ยเหม่ย
นี่คือแขกของห้องผู้ป่วย 203
เวินเหลียนอีสีหน้าดูไม่ได้จนน่าตกใจ: "มิน่าล่ะพวกเธอถึงไม่ให้ใครเอ่ยถึงคำว่าใบหน้า"
ถ้าหน้าตาเป็นแบบนี้ล่ะก็ เข้าใจได้
"กลัวว่าพวกเธอคงไม่ได้มีหน้าตาแบบนี้มานานแล้ว" หลีอู้พลิกสมุดบันทึกพลางตอบ ข้อความข้างในทำเอาเธอหลุบตาลงเงียบๆ
หน้าแรกของสมุดบันทึกคือหัวข้อที่เธอตั้งให้กับเนื้อหา
"รังไหม"
……
[ฉันชื่อหลินเหม่ยเหม่ย แม่บอกฉันว่าอย่าออกจากเมืองเล็กๆ นี้เด็ดขาด แต่ฉันเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายไม่ได้ เพราะฉันเกลียดที่นี่ เกลียดที่ทุกคนก้มหน้าตลอดเวลา ไม่กล้าสู้แสงแดด รวมถึงพ่อแม่ของฉันด้วย]