ฟังออกไม่ยาก ว่าวิญญาณที่นี่เกลียดชังเทพสามแพะมากแค่ไหน แค่เอ่ยชื่อนี้ ได้กลิ่นอายของนาง ก็มากพอให้พวกนางเผยท่าทีดุร้ายออกมา
หลีอู้หรี่ตา เผชิญการเข้าใกล้ของอีกฝ่ายโดยไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าหลีอู้ไม่กลัว นางจึงไม่หาเรื่องใส่ตัว เอ่ยเยาะว่า “วางใจเถอะ พวกเราไม่ทำอะไรเจ้า และทำอะไรเจ้าไม่ได้ด้วย”
“พวกเราถูกขังอยู่ที่นี่ไม่รู้เนิ่นนานแค่ไหน เพิ่งฟื้นขึ้นมาวันนี้เอง กลิ่นอายเทพสามแพะบนตัวเจ้าจะปกป้องเจ้า แต่…เจ้าควรภาวนาให้นางคุ้มครองเจ้าได้ตลอดเถอะ นางไม่ใช่เทพที่ใจดีอะไร”
ได้ยินถึงตรงนี้ มือเล็กๆ ของเสี่ยวเสี่ยวกำแน่นขึ้น ดูไม่พอใจกับคำพูดนี้อย่างยิ่ง
เสี่ยวเสี่ยวรวบรวมความกล้าโต้แย้ง “เทพสามแพะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านว่า!”
เมื่อได้ยิน วิญญาณทั้งหลายก็หันเป้าไปที่เสี่ยวเสี่ยว
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!”
เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความอาฆาตและเหยียดหยามของพวกนาง ประณามความไร้เดียงสาของเสี่ยวเสี่ยวอย่างโจ่งแจ้ง
“เด็กอย่างเจ้าเข้าใจอะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะนาง…พวกเราก็คงไม่กลายเป็นสภาพนี้ ตายแล้วแท้ๆ แต่วิญญาณกลับสลายไปไม่ได้ ต้องทนคิดถึงอดีตอันเจ็บปวดก่อนตายทุกวัน ถูกกัดกร่อนด้วยความทุกข์ระทมไม่รู้จบ!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ลูกๆ ของพวกเราก็คงไม่ถูกพวกเรากดทับไว้ใต้ดิน…เป็นนาง ทั้งหมดเป็นเพราะนาง นางคือต้นตอของความทุกข์ทรมานในหมู่บ้านนี้ นางคือต้นเหตุของหายนะทั้งหมด!”