น่าขันตรงที่คนขับยังคงเป็นหยางจั่ว รถตู้เจ็ดที่นั่ง
ฮวาจือ: “เป็นนายยังพอเข้าใจได้ แต่ทำไมหมอนั่นถึงมาด้วย?”
นางชี้ไปยังเบาะข้างคนขับ ที่นั่งอยู่คือคนที่หน้าตาเหมือนหยางจั่วราวกับแกะ น้องชายฝาแฝดของเขา หยางโยว่
เมื่อเทียบกับพี่ชายที่ค่อนข้างเปรี้ยวซ่าแล้ว หยางโยว่ดูสุขุมเยือกเย็นกว่ามาก และพูดน้อย
เขากล่าวว่า: “ตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทมา นี่เป็นครั้งแรกที่มี[พนักงาน]ได้มีโอกาสเข้าสู่ตัวบริษัทโดยตรง โอกาสเช่นนี้หายากยิ่งนัก พวกรุ่นเราไม่เคยได้รับการปฏิบัติพิเศษเช่นนี้ แต่เมื่อมีเส้นทางนี้แล้ว ก็ย่อมอยากรู้จักบริษัทให้มากขึ้น”
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ: สมัยพวกเราไม่มีเงื่อนไขแบบนี้
เห็นได้ชัดว่าในน้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความไม่ยอมรับ
บนฟอรั่มก็มีเสียงทำนองนี้ไม่น้อย เช่นว่าให้สิทธิพิเศษกับพนักงานใหม่ต่างจากรุ่นก่อน ซึ่งหยางโยว่มีความรู้สึกเช่นนี้ก็เข้าที
ด้านหนึ่งคือความอหังการในวัยหนุ่ม ไม่ยอมคน
อีกด้านหนึ่งคือตอนนั้นโควตาที่จะได้[ตื่นรู้][พรสวรรค์]มีเพียงสามคน และเขาดันอยู่อันดับที่สี่ตอนสรุปผล
เรื่องนี้ยังคงเป็นปมในใจของเขาเสมอมา
นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาจำเป็นต้องตามมาด้วย ต้องการรู้จักสำนักงานใหญ่ให้ลึกซึ้งขึ้น
หยางจั่วเป็นคนที่รู้จักน้องชายดีที่สุด จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง: “อย่าพูดเลย อย่าพูด!”
หยางโยว่จึงเงียบลงอีกครั้ง