ฮวาจือถูกตบหน้าจนงง แม้แรงจะเบามาก เบาจนแทบไม่รู้สึกเจ็บเลยก็ตาม
คนอื่น ๆ เองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน กับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าล้วนรู้สึกคล้ายเพิ่งตื่นจากฝันอย่างเลือนราง
หลีอู้ที่ตายไปแล้ว กลับยื่นมือออกมาตบฮวาจือฉาดหนึ่ง?!
น้ำตาของฮวาจือหยุดชะงักทันใด "พี่... พี่อู้? พี่ไม่ตายเหรอ?!"
แม้จะไม่ตาย แต่หลีอู้ที่เพิ่งผ่านสภาพกึ่งตายมาได้ ตอนนี้สติสัมปชัญญะก็อ่อนแรงสุดขีด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด มองยังไงก็ไม่ต่างจากตาย
เธอกลับสู่ร่างตัวเองอีกครั้งหลังจากเนิ่นนาน รู้สึกสบายเป็นบ่า เดิมทีอยากหลับตาพักสติสักครู่ให้ฟื้นตัว แต่ฮวาจือกลับกอดเธอแล้วร้องห่มร้องไห้อยู่ตรงนี้
จนได้ เธอจำต้องบังคับตัวเองให้เปิดเครื่องอีกรอบ
ตอนนี้ทุกคนกลับสู่ร่างกายจริงของตนแล้ว อวี๋ซีค่อย ๆ เดินเข้ามา "คุณ... คุณยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?"
หลีอู้นอนอยู่ในอ้อมกอดของฮวาจือ กวาดตามองเธออย่างอ่อนแรง "ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะตายนี่"
"คุณทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ไม่ใช่เหรอ?" สีหน้าอวี๋ซีเริ่มจะไม่ค่อยดี
"คำพูดสุดท้าย?" หลีอู้พยายามนึกทบทวน แล้วก็พลันกระจ่าง "นายหมายถึงหน้ายิ้มนั่นน่ะเหรอ ฉันหมายถึงจะบอกพวกนายว่าฉันมีวิธีแก้ไม่ใช่เหรอ?"
ทุกคน: "???"
นี่หมายความว่าไอ้หน้ายิ้มทะเล้นนั่นไม่ใช่การปลอบใจ แต่บอกว่ามีแผน?!
เส้นเลือดบนหน้าผากอวี๋ซีปูดโปน รู้สึกเหมือนโดนยั่วตลอดเลย
เฉินมั่วเอ๋อร์เองก็อดสงสัยไม่ได้ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นแน่?"