หลีอู้ยังคงเคาะประตูสามครั้งตามมารยาท
เธอซึ่งเชี่ยวชาญวิถีวัวม้าเป็นอย่างดีรู้ว่า คำพูดของเจ้านายนั้นไร้สาระ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ดีหรือร้ายก็อย่าไปฟัง ทำตามความคิดของตัวเองก็พอ
ถ้าจำเป็นเขาก็จะหักเงินเดือน ถ้าไม่หักก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ
เธอเดินเข้าไปในห้องผู้อำนวยการ ห้องทำงานกว้างขวางเป็นพิเศษ กว้างจนดูวังเวง ผนังทุกด้านที่ติดกับชั้นหนังสือเต็มไปหมด ความจุน่าตกใจ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชั้นหนังสือความจุขนาดนั้นถูกยัดด้วยเอกสารนานาชนิดจนแน่น
หลีอู้กวาดสายตาคร่าวๆ หนังสือส่วนใหญ่เป็นจิตวิทยา พฤติกรรมศาสตร์ รวมถึงเอกสารและข้อมูลบางส่วนที่ไม่ระบุหมวดหมู่
“นั่งสิ” สวี่หม่านเฟินยังคงรอยยิ้มแข็งๆ นั้นไว้
ความจริงแล้ว เมื่อเทียบกับรอยยิ้มของเขาแล้ว หลีอู้กลับรู้สึกสบายตากับสีหน้าที่เขาจ้องเธอมากกว่า อย่างน้อยก็มีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นสวี่หม่านเฟินที่หน้าโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็ม หลีอู้ก็รู้สึกว่าชายคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่มนุษย์อย่างรุนแรง ทุกแววตาและทุกการเคลื่อนไหวดูแข็งทื่อ ราวกับถูกตั้งโปรแกรมให้ทำท่าทางเดิมซ้ำๆ ในทุกสถานการณ์
เหมือนหุ่นยนต์มนุษย์ที่มีความแม่นยำสูง
ตอนนี้เขาวางมือทั้งสองข้างบนโต๊ะ ยิ้มตาหยีจ้องหลีอู้ “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างที่โรงเรียน พอชินไหม อย่างเธอที่เป็น[นักเรียนดีเด่น]แบบนี้ ต้องได้รับความนิยมในโรงเรียนมากแน่ๆ”
ไม่ทักทายนานนัก เขาก็พูดจุดประสงค์ที่แท้จริงที่เรียกหลีอู้มาออกมาโดยตรง