[เนี่ยเวย]
ฉันเป็นผีน้อยขี้ขลาด
ผีน้อยในความหมายที่แท้จริง
ฉันมาที่นี่... เพื่อชดใช้บาป
ไม่ว่าจะเป็นการชกมวยเถื่อน หรือเข้าสู่[ภารกิจ]หรือแม้แต่ทุกรายละเอียดในชีวิต ทุกสิ่งที่ฉันทำมีเป้าหมายเดียวคือ—หลบหนี
พ่อของฉันไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของฉัน พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด เราเรียกเขาว่าพ่อเฒ่า
เขาเป็นคนเลวทราม กินดื่มเที่ยวเล่น ติดพนัน ทำร้ายคนในครอบครัว ฆ่าคน วางเพลิง แทบทุกอย่างเขาทำมาแล้ว
แต่นั่นก็ไม่ได้แย่สำหรับฉัน เพราะหนทางเอาชีวิตรอดของฉันคือการอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น การกินอยู่หลับนอนของฉันล้วนต้องพึ่งพาคนเลวทรามแบบนี้... ฉันจะเป็นคนดีอะไรได้?
ตั้งแต่ประถม ฉันก็เคยขโมย เคยปล้น เคยหลอกลวง
สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องใช้ความสามารถมากมาย และไม่จำเป็นต้องมีพรสวรรค์เกินคน ขอแค่ไร้ซึ่งมโนธรรม และวิ่งให้เร็ว
ฉันเป็นคนที่วิ่งเร็วที่สุดเสมอ เพราะฉันไม่อยากถูกตี
ถ้าถูกพวกเขาตี ก็จะทิ้งปัญหาไว้ให้พ่อเฒ่ามากมาย แล้วสุดท้ายก็โดนพ่อเฒ่าตีอีก
วัยเด็กของฉันผ่านไปท่ามกลางคำว่า 'ตี' นี้เอง
ฉันมักบอกว่าตัวเองจบการศึกษาระดับประถม จริง ๆ แล้วโกหกพวกเธอ ฉันไม่เคยได้เรียนหนังสือเลย ฉันแค่เคยเห็นว่าการเรียนเป็นยังไง
มีกระเป๋านักเรียนสวย ๆ มีชุดนักเรียนสวย ๆ มีเพื่อนที่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้ มีพ่อแม่ที่รับฟังความในใจ
ก็แค่นั้นแหละ จริง ๆ นะ ฉันไม่ได้อิจฉาเลยสักนิด
ทุกครั้งที่กลับบ้าน ฉันจะเห็นโรงเรียนประถมเลิกเรียน... ถือว่าเป็นบ้านแล้วกัน
ที่บ้านมีพี่น้องแปดคน ไม่มีใครมีชื่อ ฉันอายุมากที่สุด เลยเรียกฉันว่าหัวหน้า
ในถิ่นโจรย่อมมีโจร เด็กแปดคนไม่มีใครไม่เป็นโจร บางคนวิ่งช้าเกินไปจนแขนหักขาหัก ฉันไม่สงสารพวกเขา และฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปสงสารพวกเขาด้วย