“ยังอยากมีชีวิตอยู่อีกไหม?”
ขณะที่จิตสำนึกของเนี่ยเวยจมดิ่งลงเรื่อย ๆ ใกล้แตะขอบห้วงลึกแห่งความแตกสลาย เสียงหนึ่งดังขึ้นราวกับยื่นมือมาฉุดรั้งความอยากเอาชีวิตรอดของเธอกลับคืนมา
มีชีวิต?
เธออยากมีชีวิตต่อไปแน่นอน เธอยังหาไม่พอ ค่าความมั่งคั่ง เพื่อไปช่วยเนี่ยเหยา ถ้าเธอตายเนี่ยเหยาจะทำยังไง?
“ถ้าอยากมีชีวิต ก็ทำตามที่ฉันบอก”
“รีดคุณค่าของร่างนี้ให้ออกมามากที่สุด ทำลายพวก[สมอง]นี่ และวิ่งไปทางตรงข้ามกับประตู”
เสียงนี้... หลีอู้?
วิ่งไปทางตรงข้ามกับประตู ก็เท่ากับถอยห่างจาก “การมีชีวิต” น่ะสิ?
เนี่ยเวยจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายที่บอบช้ำก็พลันฟื้นขึ้นมาอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงหอบ เนี่ยเวยแทบจะทุ่มกำลังทั้งหมดใช้[หมัดนี้ต้องได้ผล]ต่อย[สมอง]รอบ ๆ ไม่หยุด
ด้านกู้โยวที่จิตสำนึกหลุดพ้นจากฝันร้ายได้แล้วอุ้มตุ๊กตากระต่ายตัวหนึ่ง วิ่งสุดชีวิตไปทางประตู
เนี่ยเวยรู้สึกว่าจิตสำนึกของตัวเองกำลังค่อย ๆ เลือนหาย การรับรู้ร่างกายของตัวเองก็อ่อนลงเรื่อย ๆ ร่างที่เสียเลือดมากเกินไปตั้งแต่เดิมเริ่มแสดงอาการ[ความแปรปรวน]ตีกลับ ความอาฆาตสีดำพัวพันร่างของเธอ
ต่อย!
เพื่อเอาชีวิตรอด ต่อย!
เพื่อไถ่บาป! ต่อย!
หนวดหลายเส้นใกล้จะตามกู้โยวทัน เนี่ยเวยใช้แรงเฮือกสุดท้ายบีบมันขาด แต่แล้วจุดอ่อนก็เปิดเผย หนวดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทางราวกับเครื่องบดเนื้อ ในชั่วพริบตาก็กลืนกินและบดขยี้เธอเป็นชิ้น ๆ