นอกจากข้อมูลพื้นฐานของชั้นสองกับชั้นสามแล้ว ด้านบนเขียนข้อห้ามแห่งความตายไว้สองข้อจริง ๆ ด้วย
[หนึ่ง: แอนนาคิดว่าเธอทำร้ายเธอ]
[สอง: หลังจากแอนนาตาย เป็นคนแรกที่สบตาเธอ]
ข้อห้ามสองข้อนี้ตรงกับที่หลีอู้คาดเดาไว้
เธอเพิ่งรู้ตัวเมื่อครู่ คนที่ฆ่าแอนนาคือเฉินซี แต่เครื่องหมายข้อห้ามแห่งความตายกลับมาปรากฏบนตัวเธอ
ประกอบกับในงาน “ห้องของแอนนา” จะเน้นย้ำเรื่องการจ้องมองอยู่ตลอดเวลา ไม่ยากเลยที่จะเดาว่าข้อห้ามข้อที่สองคืออะไร
เมื่อครู่ที่เธออยากยืนยันกฎซ่อนเร้นที่ว่าวันหนึ่งจะตายแค่หนึ่งคน ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องที่หวังหมิงรอดมาได้เมื่อคืน แต่เพื่อยืนยันว่า เครื่องหมายบนตัวเธอไม่ใช่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้น แต่ถูกถ่ายโอนมาจากหวังหมิง
ความคิดทั้งหมดได้รับการพิสูจน์ ประตูใหญ่ชั้นสองก็ค่อย ๆ เปิดออก
เฉินซีตะโกนด้วยความดีใจ: “ประตูเปิดแล้ว เราออกไปได้แล้ว!”
หลีอู้พูด: “นายลงไปก่อนเถอะ ฉันจะเก็บของบางอย่างที่ชั้นสอง”
ตอนแรกเฉินซีเกือบพยักหน้า แต่ก็ได้สติขึ้นมาทันที
“แบบนั้นได้ยังไง จะทิ้งเธอไว้บนนี้คนเดียวไม่ได้นะ อันตรายจะตาย”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอาจหาญ หลีอู้ยิ้มบาง: “มีนายหรือไม่มีนาย มันต่างกันตรงไหน?”
เฉินซีกระแอมแห้งสองที: “ถึงจะไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่เน้นเป็นเพื่อนน่ะ”
หลีอู้: “ใช้ฉันเป็นคุ้มกันรึไง?”
เฉินซีหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายทันที