การที่เหล่าแอนนาทำร้ายพนักงานไม่ถูกบันทึกอยู่ในข้อห้ามแห่งความตาย
นั่นหมายความว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงปฏิกิริยาอัตโนมัติของเหล่าแอนนา
การโจมตีของพวกเธอไม่ใช่การรุกราน แต่เป็นการตอบโต้จากความหวาดกลัว
พวกเธอกลัวที่จะถูกทำร้าย กลัวที่จะถูกจ้องมอง กลัวทุกความไม่แน่นอน
เพราะพวกเธอถูกโลกนี้ทำร้ายอย่างสาหัส จึงไม่ยอมไว้วางใจสิ่งแปรเปลี่ยนใดๆ
แต่อ้อมกอดนั้นอบอุ่น สิ่งที่หลีอู้ทำที่นี่ล้วนเป็นที่ประจักษ์แก่ทุกสายตา
เธอไม่ได้ทำร้ายพวกเธอ แต่หลังจากรับรู้เรื่องราวและชะตากรรมของพวกเธอ ยังตั้งใจรอจนค่ำคืน มอบอ้อมกอดและคำสัญญาให้
แอนนาหยุดเคลื่อนไหว เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยท่าทางเดิม
หลีอู้เดินไปกอดทีละคน บ่าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า
แอนนาคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ดูเหมือนแตกต่างจากคนอื่น ร่างกายของเธอไม่บิดเบี้ยว ตัวเล็ก ดวงตาจ้องมองหลีอู้เขม็ง
แม้จะมีใบหน้าเหมือนกัน และมีหลายคนที่มีรูปร่างคล้ายกัน แต่หลีอู้ก็จำได้ตั้งแต่แรกเห็น
เธอคือ "แอนนา" แอนนาคนนั้นที่อยู่ชั้นหนึ่ง
หลีอู้ยังคงมอบอ้อมกอดให้เธอ เธอไม่ร้องไห้ เพียงจ้องตาหลีอู้เขม็ง
เธออ้าปาก "เธอ… แตกต่างจากพวกเขาทุกคน"
หลีอู้แปลกใจเล็กน้อย เพราะแอนนาที่อยู่ชั้นหนึ่งแสดงออกเป็นเด็กใสซื่อมาตลอด สมกับรูปลักษณ์ของเธอ