“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
หลีอู้ไม่ได้ยินผิด มีใครบางคนกำลังเคาะประตูจริงๆ
มีดผ่าตัดปรากฏขึ้นในมือของหลีอู้ เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ ขณะที่เวินเหลียนอีและฮวาจือก็แอบตามหลังเธอมาอย่างเงียบเชียบ
หลีอู้เข้าไปใกล้ช่องตาแมวแล้วมองออกไปข้างนอก
ด้านนอกมืดสนิท มองแทบไม่เห็นอะไรเลย
“พี่อู้ มีอะไรบางอย่างลอยเข้ามาจากหน้าต่าง” เสียงของฮวาจือเตือน
หลีอู้จึงมองไปที่หน้าต่าง สิ่งที่ร่วงหล่นลงมามีลักษณะเป็นแผ่นบางๆ สีขาวนวล นั่นมัน...
“กลีบดอกไม้?”
เสียงร้องไห้จากด้านนอกดังชัดขึ้นเรื่อยๆ และจำนวนกลีบดอกไม้ที่ร่วงลงก็มากขึ้นเรื่อยๆ
มีเสียงใครบางคนพูดเบาๆ จากด้านนอกว่า: “โปรดซื้อดอกไม้สักช่อเถิด”
ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง
บังคับซื้อบังคับขาย?
หลีอู้รีบยันมือจับประตูไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายเปิดเข้ามา
อีกฝ่ายสะอื้นไห้
“โปรดซื้อดอกไม้สักช่อเถิด” เธอเอ่ยขอ
หลีอู้หันไปมองฮวาจือกับเวินเหลียนอีที่อยู่ข้างหลัง ทั้งคู่พยักหน้าให้พร้อมสีหน้าพร้อมรับมือเต็มที่
หลีอู้จึงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเปิดประตูตรงหน้าออก
แต่กลับไม่เห็นใครเลย มีเพียงความมืดมิด
ในความมืดมิดนั้น ดูเหมือนมีแอ่งน้ำตื้นๆ ปรากฏขึ้นด้านนอก
แสงจากในห้องทอดยาวออกไป และที่ปลายแสงนั้น ร่างผอมบางหนึ่งยืนหันหลังให้พวกเธอพลางสะอื้น
หลีอู้ก้าวเข้าไปใกล้ ทันใดนั้นกลีบดอกไม้สีขาวจำนวนมหาศาลก็ร่วงลงมาจากฟ้า ผลักเธอถอยกลับและท่วมทับ