ทันทีที่หลีอู้พบสิ่งนั้นก็เรียกมีดผ่าตัดของประติมากรออกมา แล้วพุ่งมีดเข้าใส่ทันที
ถนนเส้นนี้มืดมิดและสกปรก เรียกได้ว่าทุกหนแห่งเต็มไปด้วยมูลศพของสิ่งมีชีวิตนานาชนิด กลิ่นเหม็นคละคลุ้งในอากาศไม่ใช่แค่กลิ่น แต่ยังมีการต่อต้านทางสรีระจากไวรัสด้วย
ทั้งสองเดินเข้าไปด้านในเพียงไม่กี่ก้าว ม่านหมอกตรงหน้าก็ไม่หนาทึบอีกต่อไป มองเห็นภาพที่เกือบจะเป็นนรกบนดินได้ชัดเจน
ถนนสไตล์ยุโรปในยุคกลาง ผู้คนข้างทางล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น พวกเขาซูบผอมอิดโรย ดวงตาว่างเปล่า
ที่สำคัญที่สุด... มีแต่คนแบบนี้เต็มถนน
วินาทีที่เห็นทั้งสองเดินเข้ามา สายตานับไม่ถ้วนก็จับจ้องมา ดวงตาลึกโบ๋เพราะความผอมสุดขีดจ้องเขม็ง ราวกับจะกลืนคนเข้าไป
เวินเหลียนอีรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา รู้สึกขนลุกขนพอง
และสัญชาตญาณอันเฉียบคมก็บอกเธอว่า “ฉันว่า... เรารีบเดินเร็วๆ ดีกว่า คนพวกนี้ไม่ชอบมาพากล”
“จิตใจพวกเขามีปัญหา” หลีอู้เอ่ยอย่างหนักแน่น และย้ำว่า “มลภาวะระดับนี้ ไม่ว่าใครที่อยู่ที่นี่ก็ต้องมีปัญหา”
หลีอู้เก็บมีดผ่าตัดของประติมากรกลับ เงานั้นคือหนูตัวหนึ่ง ตัวใหญ่กว่าหนูทั่วไปมาก และ... ตาเป็นสีแดง
นี่ไม่ใช่ลักษณะปกติแน่ๆ คนที่นุ่งผ้าหรือเปลือยเปล่าตรงหน้าพวกเขาซูบผอมจนเห็นกระดูก ตาก็มีสีแดงเรื่อเช่นกัน