“โกหกงั้นเหรอ?” ฮวาจือไม่ได้คิดลึกถึงขั้นนี้เลย ดวงตาโตทั้งสองข้างของนางเต็มไปด้วยความงุนงง
หลีอู้พูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ป้าแก่นั่นบอกว่าเทพสามแพะไม่โปรดผู้หญิง ดังนั้นพวกผู้หญิงถึงไม่ออกมาเดินในหมู่บ้านตอนกลางคืน แต่เธอสังเกตไหมว่า… ผู้เฝ้าหมู่บ้านส่วนใหญ่ที่หมู่บ้านอัยหยางรับสมัครล้วนเป็นผู้หญิง รวมถึง… แม้แต่ตัวนางเองก็ด้วย”
“หากเป็นไปตามตรรกะของนาง ป่านนี้เทพสามแพะคงลงโทษทัณฑ์เทพแก่นางไปนานแล้ว ชัดเจนมาก… เรื่องเทพสามแพะไม่โปรดผู้หญิงคงเป็นคำโกหกถึงเก้าส่วนสิบ ทว่าโกหก… มักคือความจริงที่อัปลักษณ์ห่อหุ้มด้วยเปลือกปลอมแปลง”
เมื่อได้ฟัง ฮวาจือก็เข้าใจขึ้นมา พลางเริ่มครุ่นคิด “แล้วผู้หญิงในหมู่บ้านหายไปไหนกันหมดล่ะ?”
หลีอู้ส่ายหน้า ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลใดที่ใช้ตัดสินเรื่องนี้ได้ สิ่งที่ยืนยันได้อย่างเดียวคือในหมู่บ้านอัยหยางต้องมีผู้หญิงอยู่แน่
“บางทีรอให้ถึงกลางวันก็รู้”
นางเอ่ยถามฮวาจือ “รอบนี้ตอนเข้างานเธอไม่แจกขนมให้ทุกคนเลยเหรอ?”
ฮวาจือใช้ขนมเป็นของขวัญแรกพบเพื่อกระชับความสัมพันธ์กับทุกคนทันที อย่างน้อยก็รักษาความรู้สึกดีไว้บ้าง
แม้จะไม่ได้ช่วยมากนัก แต่นี่ก็เป็นกฎการอยู่รอดของนาง ทว่าครั้งนี้กลับไม่ทำเลย เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ก่อนหน้านี้บนรถนางร้องไห้ไหม?
แต่เรื่องกลับเหนือความคาดหมาย ฮวาจือรีบคว้าแขนนางพลางหัวเราะ “ก็มีพี่อู้นี่นา มีพี่อู้อยู่ก็แค่เกาะติดพี่ไว้ก็พอ”
“แล้วอีกอย่าง…” น้ำเสียงนางชะงักไป “ใครจะรู้ว่าในพวกนี้ใครเป็นคนของชื่อหง ฉันไม่อยากเอาของของฉันให้พวกสารเลวนั่นหรอก”
หลังจากเคยร่วมงานกับหลีอู้มาครั้งหนึ่ง ฮวาจือก็เกิดความเชื่อใจในตัวหลีอู้อย่างลึกซึ้ง