ความมืดแห่งรัตติกาลคืบคลานมาเยือนอย่างเงียบงัน ภายในห้องปิดไฟสนิท เงาทะมึนหนาทึบจนมองไม่เห็นสิ่งใด
ตามหลักแล้วแสงไฟจากถนนด้านนอกน่าจะส่องเข้ามา ทัศนวิสัยในห้องคงไม่ถึงขั้นมืดสนิทถึงเพียงนี้
เว้นเสียแต่ว่า… มีคนมาบดบังช่องตาแมวอยู่
วินาทีที่ตระหนักถึงข้อนี้ แผ่นหลังของหลีอู้ก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เธอรีบดึง "ตาน้อย" กลับทันที แสงจากห้องนั่งเล่นสาดลอดช่องตาแมวเข้ามา ในจังหวะนั้นเอง "ตาน้อย" ก็มองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงช่องตาแมวแล้ว!
มันคือดวงตาหนึ่งดวง รูม่านตาตั้งตรงเกือบเหมือนงู เปล่งแสงสีแดงเข้ม นี่คือลักษณะของนักล่าในโลกธรรมชาติ
หลีอู้กระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เกือบจะพร้อมกันนั้น เลื่อยไฟฟ้าที่ส่งเสียง "หึ่งๆ" ก็ฟันทะลุประตูเข้ามา ใบเลื่อยที่หมุนคว้างฉีกเสื้อผ้าของหลีอู้ขาดวิ่น
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงปะทุจากช่องท้อง ก้มลงมอง เลือดที่กระเซ็นจากใบเลื่อยกระเด็นใส่หน้าเธอ และผิวหนังบริเวณหน้าท้องก็ถูกเลื่อยจนแหวะเปิดออก
ความเจ็บปวดแสนสาหัสเพิ่งจะแล่นเข้ามาในความรู้สึก โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลีอู้เรียกกระเป๋าเดินทางออกมาฟาดใส่ศีรษะของอีกฝ่ายทันที
แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะมองออกแต่แรก ยกเลื่อยไฟฟ้าขึ้นฟาดกระเป๋าเดินทางจนขาดเป็นสองท่อน
อาวุธวิญญาณมีคุณสมบัติเสียหายได้ยาก เป็นวัตถุที่เกิดจากการรวมตัวของความแค้น ต่อให้ถูกฟันเป็นสองท่อนก็สามารถฟื้นฟูตัวเองได้ในช่วงเวลาหนึ่ง
หลีอู้ฉวยโอกาสในช่วงว่างนี้พุ่งตรงไปยังบันได ใช้ราวบันไดเป็นที่จับแล้วโหนตัวพลิกข้ามลงไป
หน้าต่างห้องนอนตรงกับดวงจันทร์พอดี ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่องทางด้านหลัง หัวหน้าพยาบาลที่ถือเลื่อยไฟฟ้าและเอียงคอแปลกๆ กำลังยิ้มอยู่