ผมสีทองของหญิงสาวกระเซิง ไร้ระเบียบ ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อบางๆ ทั่วร่าง เสื้อผ้าที่สวมใส่ถูกแทงจนพรุนเป็นรูโหว่ ทว่าหลีอู้กลับเล็งเป้าอย่างปราณีต หลีกเลี่ยงจุดสงวน รวบรวมคมมีดไปยังท้องและหัวใจเป็นหลัก
บัดนี้เวินเหลียนอีราวกับกระถางดอกไม้แตกหัก เป็นศิลปะเสื่อมโทรมที่เก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์ แววตาทั้งคู่ที่เงยขึ้นประสานกับสายตาของหลีอู้ ทำให้แม้แต่หัวใจก็สั่นสะท้าน
นางถูกหลีอู้สังหารไปแล้วทั้งสิ้นหนึ่งพันสามร้อยสี่สิบสองครั้ง และถูกอาวุธวิญญาณย้อนกลับทรมานอย่างบ้าคลั่ง หากร่างกายของนางไม่มีไพ่ตายคุ้มกันอยู่ ตอนนี้คงได้กลายเป็นอสูรกายผีสางรูปร่างแปลกประหลาดไปแล้ว
นางสัมผัสได้ถึงการทำงานของร่างกายที่พังพินาศย่อยยับจากเหตุการณ์ครั้งนี้ นางไม่มีทางได้ใช้อาวุธวิญญาณตามใจชอบเช่นก่อนอีกแล้ว
เหตุการณ์วันนี้ทำให้นางหวนคิดถึงตอนถูกลักพาตัวเมื่ออายุเก้าขวบ ถูกขังในความมืดสนิทเจ็ดสิบสองชั่วโมง ไร้ผู้คนพูดคุยด้วย ทุกเสียงร้องเรียกไร้การตอบรับใดๆ
นั่นคือการทรมานทางกายและจิตใจระดับสูงสุด การกิน การขับถ่าย ความเจ็บปวดลวง ล้วนเกิดขึ้นในห้องนั้น มันทำลายการรับรู้ตัวตนพื้นฐานของคนเรา
หากเป็นผู้อื่นเกรงว่าคงได้พังทลายไปแล้ว แต่นางมีจิตใจแข็งแกร่งพอ ยังคงรักษาสติไว้ได้
แววตาทั้งสองข้างของนางแดงก่ำ แสดงออกถึงความอ่อนแอและยอมจำนนต่อหลีอู้ "ขอโทษ..."
"ข้า... ข้าจะไม่ทำผิดอีกแล้ว"
เมื่อคนผู้หนึ่งถูกบดขยี้จนถึงระดับหนึ่ง ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่การต่อต้านหรือเกลียดชัง แต่คือการยอมจำนน
เช่นเดียวกับที่นางเชื่อว่าเหยื่อเหล่านั้นควรถูกนางควบคุม มาบัดนี้... สถานะกลับตาลปัตร นางกลายเป็นผู้พ่ายแพ้ในเกมนี้