“แปลกใจเหรอ?”
หลีอู้ย้อนถามกลับ พร้อมกับสาวเท้ากดดันเข้าไปใกล้ แบมือออกมาตรง ๆ “ของของฉันล่ะ ถึงเวลาคืนเจ้าของได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ยังไงแกก็ใช้ไม่ได้อยู่แล้วนี่?”
เวินเหลียนอีกึกน้ำลายลงคอ ยอมคืน [น้ำตาของผู้ถูกลืม] ให้หลีอู้โดยดี รอยยิ้มบนหน้ากระตุกอย่างเห็นได้ชัด
เธอใช้หยาดน้ำตานี้ไม่ได้จริง ๆ
ตอนแรกที่ได้ [น้ำตาของผู้ถูกลืม] มา พบว่ามันต้านทาน [คำสาป] ได้ เธอยังดีใจอยู่พักใหญ่ แต่พอถึงเวลาใช้กลับพบว่าตัวเองจำไม่ได้เลยว่าเจ้าของน้ำตาที่ตายไปชื่ออะไร
หยาดน้ำตานี้สำหรับเธอก็เหมือนของเสีย
แต่ตอนนี้ประเด็นสำคัญก็ไม่ได้อยู่ที่น้ำตาหรือไม่ใช่น้ำตาอีกแล้ว แต่อยู่ที่ท่าทีของหลีอู้ต่างหาก
หลีอู้ยังคงสาวเท้าเข้าใกล้ เวินเหลียนอีดิ้นรนเฮือกสุดท้าย “ข้างนอกเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เราไม่ควรกัดกันเองตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่เป็นไร” รอยยิ้มของหลีอู้ลึกขึ้นเรื่อย ๆ พลางควักมีดผ่าตัดออกมา “ข้างนอกฉันจัดการเรียบหมดแล้ว”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนตกตะลึงสุดขีด
สัตว์ประหลาดมากมายขนาดนั้น เธอฆ่าจนหมดเลยเหรอ?
เธอสังหารทั้งโรงพยาบาลศัลยกรรมนี่นะ?!
ใบหน้าสวยของเวินเหลียนอีซีดขาวสนิท หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
นังยมทูตบ้าเลือด!
เธอหันหลังวิ่งหนีทันที งัดหน้าต่างออกหมายกระโดดหนี แต่หลีอู้ตามมาติด ๆ จับมือเธอไว้ได้ก่อน
“ฉันให้โอกาสแกแล้ว”
เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง “ฉัวะ” มีดผ่าตัดทะลวงร่างเวินเหลียนอีจากแผ่นหลัง ปลายมีดแดงฉาน