หลีอู้ล็อกตำแหน่งของยายแก่ที่เคยทำร้ายพวกเธอก่อนหน้านี้ไว้แล้ว เธอย่องเข้าไปเงียบ ๆ เข้าใกล้ด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ฟาดด้วยสันมือข้างหนึ่งจนยายแก่สลบไป
เสียงนั้นทำให้ก้อนเนื้อในกรงขังต่างพากันสังเกตเห็น หวาดผวากันถ้วนหน้า
“คุณคือ...[พนักงาน]หรือ?”
การเป็น[พนักงาน]เหมือนกัน ย่อมสังเกตเห็นตัวตนของกันและกันได้ไม่ยาก
ก็เพราะในระหว่างปฏิบัติงานแทบจะไม่เคยเจอคนปกติเลย เจอแต่พวกอสูรกาย
หลีอู้กวาดตามองไปรอบ ๆ จัดการโยนร่างยายแก่ใส่กรงขังกรงหนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาร่างก้อนเนื้อที่เพิ่งส่งเสียงดังที่สุดเมื่อครู่นี้
ดูเหมือนพวกก้อนเนื้อจะไม่อยากเชื่อว่าเธอมาถึงที่นี่ได้ หลังจากเพิ่งรู้สึกตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน ก็รีบเปิดเผยตัวตนขึ้นมาทันที “พวกเราเองก็เป็น[พนักงาน]!”
พูดจบก็นิ่งเงียบไปอย่างลังเล
“อย่างน้อยก็เคยเป็น...”
“ฉันรู้”
คำตอบของหลีอู้ทำให้พวกมันถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะเดียวกันความอัดอั้นที่ฝังลึกอยู่ในใจไม่รู้มานานแค่ไหนก็ระเบิดออกมาจนหมดสิ้น
“คิดไม่ถึงเลย...ว่าพวกเราจะยังได้เจอคนอื่นอีก”
หลีอู้ทรุดตัวลงถาม “ทำไมพวกคุณถึงกลายเป็นอย่างนี้?”
คำถามนี้ทำให้ก้อนเนื้อนิ่งเงียบไปนาน สุดท้ายก็ได้คำตอบเพียงว่า “ไม่รู้”
หลีอู้ฉงน “ไม่รู้?”
“คุณก็เห็นสภาพของพวกเราตอนนี้แล้วไม่ใช่หรือ?” ก้อนเนื้อที่คุยกับหลีอู้หัวเราะแห้ง “พวกเราเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าตอนนี้พวกเราเป็นอะไร ยังมีสมองและอวัยวะอยู่หรือเปล่า นอกจากความทรงจำที่ฝังลึกบางอย่างแล้ว พวกเราจำอะไรไม่ได้เลย”