จะเรียกว่าคน ก็ได้แค่ฝืนใจ
เพราะผิวหนังบนร่างของคนผู้นี้เหี่ยวแห้งยิ่งนัก ประหนึ่งขาดสารอาหารอย่างหนัก จนไม่มีเนื้อให้งอกออกมาเลย มีแต่หนังที่ห่อหุ้มกระดูกไว้แนบสนิท เผยให้เห็นโครงร่างกระดูกของมนุษย์อย่างชัดเจนสมบูรณ์ ทำให้กะโหลกศีรษะของนางดูใหญ่โตผิดปกติ
ผิวขาวซีด ดวงตาลึกโหลไร้ซึ่งแวววาว บนศีรษะนั้นผมหลงเหลืออยู่ไม่กี่เส้น ใบหน้าเคร่งขรึมจ้องเขม็งมาที่หลีอู้ ราวกับตุ๊กตาหุ่นขี้ผึ้งที่น่าสะพรึงกลัว
แต่มันดันขยับได้ อ้าปากเผยให้เห็นฟันที่โยกคลอน เสียงฟังดูคล้ายเลื่อยตัดไม้แห้งกรัง "ไปจากบ้านข้า ข้าไม่อนุญาตให้พวกเจ้าทำร้ายนาง"
"พวกเจ้า... พวกนอกเมืองที่สมควรตาย"
เมื่อเอ่ยจบ มันก็ไม่ได้ทำอะไรต่อไปอีก เพียงก้มหน้าลงจับบางอย่างที่ดูคล้ายก้อนเนื้อกลมๆ
ก้อนเนื้อนี้ยังมี 'โคลน' ร่วงหล่นอยู่ บนพื้นผิวที่บิดเบี้ยวนั้น มีใบหน้ามนุษย์อยู่ด้วย!!
ทั้งเวินเหลียนอีและหลีอู้ต่างตกใจโดยไม่ได้นัดหมาย
ใบหน้านั้นถูกยายแก่กำไว้ในมือแน่น ยายแก่ออกแรงที่นิ้วมือ ดวงตาของก้อนเนื้อเหลือบมามองทางหลีอู้ ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแบบเดียวกับที่ได้ยินเมื่อครู่จากหลังประตู
"ช่วยข้าด้วย..."
"เจ็บ เจ็บ เจ็บเหลือเกิน!"
"ช่วยข้าที!!"
"อ๊า!"
พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูง ก้อนเนื้อก็ระเบิดเปรี้ยงในมือยายแก่ จากนั้นยายแก่ก็หันมามองหลีอู้ด้วยแววตาลึกลับอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ถือตะเกียงและมีดทำครัวเดินลงบันไดไป ปากก็ยังพึมพำว่า "ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าทำร้ายนาง..."