หลีอู้รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นน้ำกระจอกหนึ่ง ความรู้สึกนี้ช่างประหลาด ทั้งที่ร่างกายสลายไปหมดสิ้น แต่กลับรับรู้ถึงสัมผัสที่แยกจากกายเนื้อได้
ทุกเซลล์ในร่างได้รับความชุ่มชื่นอย่างยิ่งใหญ่ ล่องลอยไปตามกระแส พร้อมกับความหวาดระแวงรุนแรงที่ก่อตัวขึ้น
ชาวเมืองเหมือนกำลังพยายามหลอมรวมพวกเธอ กลืนกินพวกเธอ ใช้เนื้อของพวกเธอเป็น [ปุ๋ยหล่อเลี้ยง] อย่างไม่รู้จักพอ หลอมเลือดเนื้อของพวกเธอเข้าเป็นหนึ่งเดียว
ทะเลสาบทั้งผืนกลายเป็นสีเนื้อ
การหลอมรวมกับผู้อื่นกลับนำมาซึ่งความอิ่มเอมใจอย่างมหาศาลให้พวกนาง
แต่...หลีอู้รู้ดีว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตา
อารมณ์ของเธอแทบไม่ถูกกระทบจากโลกภายนอก แล้วจะรู้สึกพึงพอใจได้อย่างไร? นอกจากใช้เงินแล้ว ไม่มีสิ่งใดทำให้เธอมีความสุขได้เลย
นี่คือภาพลวงตา
มองไปที่เวินเหลียนอีกับหลันหลีที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในภวังค์ภาพลวงเช่นเดียวกับเธอ ส่วนสองคนที่ไม่ได้ใช้ [น้ำยาศัลยกรรม] ถูกชาวเมืองแปลงร่างเป็นมือนับไม่ถ้วน จากก้นทะเลสาบ พวกมันจะลากทั้งคู่ลงไปให้จมน้ำตายอย่างทารุณ!
ส่วนเหอเจี่ยนบนฝั่ง เธอก้มหน้าพังทลาย ความจริงของ [น้ำยาศัลยกรรม] เกินกว่าที่จิตใจเธอจะรับไหว
"พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง...พวกคุณทำกับพี่สาวฉันแบบนี้ได้ยังไง..."
สภาพจิตใจของเธอย่ำแย่สุดขีด ท่าทางเหม่อลอยไร้วิญญาณใกล้ถึงขีดสิ้นหวัง ปากพร่ำพึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด
หลังจากปรับตัวได้ชั่วครู่ หลีอู้ก็ชิงการควบคุมร่างกายกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว ร่างที่เหมือนน้ำก่อเกิดเป็นแขนข้างหนึ่ง ยกขวดยาสองขวดขึ้นสูง