"หลี่ฝาน เบา ๆ หน่อย เจ็บนะ!"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยถูกกดอยู่บนเตียง มองดูชายตรงหน้าที่หายใจหอบถี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างรุนแรง ยกมืออยากผลักออก แต่ก็ไม่ขยับเขยื้อน
ซูเฉี่ยนเสวี่ยมีรูปร่างร้อนแรง ทั้งเย้ายวนทั้งงดงาม หลี่ฝานจิตใจหวั่นไหว กำลังจะเข้าไปดื่มด่ำความงามนั้น
ชาติก่อน เขาพาพรรคพวกบุกเข้าไปในเขตดินแดนสามเหลี่ยมทองคำ จับกุมอาชญากร สร้างผลงานนับไม่ถ้วน ตื่นขึ้นมาอีกทีกลับข้ามภพมาสู่แคว้นเยียน กลายเป็นคนในหมู่บ้านหลี่เจีย ตำบลฉางหนิง อำเภอซ่างกู่
"ถอยไปให้ไกล!"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยไม่อาจระงับโทสะได้อีกต่อไป ยกเท้าถีบใส่เป้ากางเกงของหลี่ฝาน โชคดีที่หลี่ฝานตอบสนองเร็ว เอี้ยวตัวหลบทัน
ซูเฉี่ยนเสวี่ยฉวยโอกาสลุกขึ้น แสร้งสะอื้น "หลี่ฝาน เจ้าเคยเป็นคนดีมาโดยตลอด รู้มารยาท เข้าใจกฎเกณฑ์ สุภาพอ่อนโยน ทำไมวันนี้ถึงหน้าด้านถึงเพียงนี้ หรือก่อนหน้านี้แกล้งทำทั้งนั้น?"
หลี่ฝานมองด้วยสายตาหยอกล้อ กล่าวว่า "ข้าไม่ได้แกล้งทำ แต่รักเจ้ามากเกินไป รักเจ้า ถึงอยากครอบครองเจ้า อยากโอบอุ้มเจ้าไว้ในอ้อมกอดทำร้าย"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยโกรธจัด ตวาดว่า "เจ้าช่างตื้นเขินนัก ในหัวเจ้ามีแต่เรื่องสกปรกในกางเกงงั้นหรือ?"
"หลี่ฝาน เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว"
"ครั้งหนึ่งเจ้าเคยดูแลข้าอย่างดี ใส่ใจทุกอย่าง ทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า แต่ตอนนี้เจ้ากลับพูดจาลื่นไหลไม่จริงใจ คำพูดและการกระทำหยาบกระด้าง หน้าด้านไร้ยางอาย"
"เจ้า ทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก"
เมื่อพูดถึงความเศร้าใจ ซูเฉี่ยนเสวี่ยน้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารน่าเวทนา ตอนก้มหน้าลงเล็กน้อย แววตาเจ้าเล่ห์ของซูเฉี่ยนเสวี่ยก็แวบผ่าน
ทุกครั้งที่เจอเรื่องอะไร เพียงแค่นางร้องไห้ หลี่ฝานก็จะลนลาน ไม่สนใจว่าผิดหรือถูก รีบขอโทษนางทันที
หลี่ฝานเห็นซูเฉี่ยนเสวี่ยแสร้งร้องไห้ แต่ในใจกลับสว่างกระจ่าง
ในความทรงจำ บิดาแท้ ๆ ของร่างเดิมเป็นนายอำเภอแห่งฉางหนิง มีเกียรติและฐานะในเมืองเล็ก ๆ
ซูเฉี่ยนเสวี่ยเป็นลูกหลานพ่อค้า หลังจากเจอกันในงานเลี้ยง ร่างเดิมก็หลงใหลคลั่งไคล้ซูเฉี่ยนเสวี่ย ถูกหลอกใช้มาตลอด
บิดาของซูเฉี่ยนเสวี่ยถูกจับเพราะลักลอบค้าม้า ร่างเดิมร้องอ้อนวอนอย่างเอาเป็นเอาตาย บิดาหลี่ต้องถ่อทิ้งศักดิ์ศรีไปวิ่งเต้น ตระกูลซูจึงรอดพ้นภัย
ไม่นานบิดาหลี่ก็ล้มป่วยถึงแก่กรรม มารดาหลี่ตรอมใจคิดถึงสามีก็ตายตามไป
ซูเฉี่ยนเสวี่ยฉวยโอกาสเข้ามา บอกว่าธุรกิจตระกูลซูเกิดปัญหาใหญ่หลวง ถูกทวงหนี้ใกล้จะล้มละลาย ร่างเดิมเหมือนคนโง่ ขายเรือน ขายนา ขายร้าน เอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้ตระกูลซูไป
ร่างเดิมไม่มีที่อยู่ที่ตัวอำเภอ จึงย้ายกลับมาอยู่บ้านเก่าที่หมู่บ้านหลี่เจีย สิ้นใจตาย จึงเกิดการข้ามภพของหลี่ฝาน
ซูเฉี่ยนเสวี่ยอาศัยการแสดงเป็นคนน่าสงสาร หลอกร่างเดิมให้วนเวียนอยู่รอบกายได้ แต่กับหลี่ฝานกลับไม่ได้ผล
หญิงสาวร้องไห้ งอแง จะผูกคอตาย มันจะเป็นอะไรไป ไม่ต้องสนใจก็สิ้นเรื่อง
สิ่งที่ผู้หญิงถนัดที่สุดคือการสับปลับกลับด้าน เจ้าพูดผิดถูกกับนาง นางกลับจะพูดเรื่องความรู้สึก เจ้าพูดเรื่องความรู้สึกกับนาง นางก็จะพูดเรื่องเหตุผล เจ้าพูดเหตุผลกับนาง นางก็จะพูดเรื่องผิดถูก
หลี่ฝานมั่นใจว่าซูเฉี่ยนเสวี่ยมีเจตนาอื่นแอบแฝง เพราะร่างเดิมไปตามหาคนที่ตัวอำเภอหลายครั้งก็ไม่เคยเจอ ตอนนี้ซูเฉี่ยนเสวี่ยมาหาด้วยตัวเอง ทั้งยังแสร้งสนิทสนม แสดงว่ามีเรื่องอยากให้ช่วย
หลี่ฝานตั้งใจวางมาดใหญ่ สั่งว่า "เจ้าไม่ชอบข้า ก็กลับไปเถอะ เราตัดขาดกัน"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยใบหน้าชะงักค้าง
ที่มาหาหลี่ฝานวันนี้ เป็นเพราะราชสำนักมีคำสั่งเกณฑ์ทหารมาถึง หวังเยี่ยนคนรักของนางต้องไปเป็นทหาร ต้องหาคนไปแทนที่ ซูเฉี่ยนเสวี่ยนึกถึงหลี่ฝานเป็นคนแรก
ถ้ากลับไปมือเปล่า ท่านพี่ตระกูลหวังคงไม่พอใจแน่
ซูเฉี่ยนเสวี่ยสะกดกลั้นความรังเกียจในใจ เอ่ยเสียงนุ่มนวล "หลี่ฝาน เรายังไม่ได้หมั้นหมายกัน ร่างกายต้องเก็บไว้ให้ถึงวันวิวาห์ถึงจะมอบให้เจ้าได้ ข้าไม่ได้ไม่รักเจ้า เจ้าเข้าใจผิดแล้ว"
หลี่ฝานถามพร้อมรอยยิ้ม "จริงหรือ?"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยเพื่อเอาชนะความเชื่อใจของหลี่ฝาน จึงจับมือเขาพลางกล่าว "ท่านพี่หลี่ฝาน ข้ามีใจซื่อสัตย์ต่อท่าน ฟ้าดินเป็นพยานได้ แม้แต่ความเชื่อใจเท่านี้ก็ไม่มี แล้วเจ้าจะให้ข้าฝากชีวิตไว้กับเจ้าได้อย่างไร?"
หลี่ฝานลูบไล้มือน้อย ๆ ของซูเฉี่ยนเสวี่ย
ผิวพรรณละเอียดอ่อน ลื่นนุ่ม
ยิ่งกว่านั้นยังนิ่มยิ่งนัก
หลี่ฝานแสดงสีหน้ายินดีออกมาจากแววตา กล่าวว่า "ข้าเชื่อใจเจ้าอย่างแน่นอน และก็รักเจ้าจนแทบตาย"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยคว้าจังหวะชิงความได้เปรียบ ซักไซ้ "เจ้ารักข้าแล้ว ทำไมไม่ห่วงใยข้า?"
หลี่ฝานทำทีเป็นจริงจัง "คนที่รักและเข้าใจกัน มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรง ๆ ไม่ต้องคอยเดา ข้ายิ่งไม่ใช่พยาธิในท้องเจ้า เดาออกได้อย่างไร? เจ้าเชื่อใจข้า ทุกการกระทำของข้าคือความห่วงใย เจ้าไม่เชื่อใจข้า ต่อให้ข้าเด็ดดาวบนฟ้าลงมาให้ ก็ไม่มีค่าอันใด"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยนิ่งอึ้งไป
ก่อนหน้านี้เพียงน้ำตาของนางไหล หลี่ฝานก็เหมือนมดบนกระทะร้อน แต่ตอนนี้ หลี่ฝานกลับให้นางรู้สึกราวกับเป็นคนละคน
ไม่ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
บางทีคงเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางทำเฉยเมยกับหลี่ฝานเกินไป จึงทำให้เขามีความน้อยเนื้อต่ำใจบ้าง
ซูเฉี่ยนเสวี่ยปลอบใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอธิบาย "ท่านพี่หลี่ฝาน ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าเชื่อใจท่านมาตลอด และรู้ว่าท่านห่วงใยข้า"
"ครั้งนี้ตระกูลซูติดหนี้ตระกูลหวังอยู่หนึ่งพันตำลึง บิดาข้าไม่มีเงินใช้คืน พวกเขาก็กำลังจะฟ้องร้อง พวกเราทั้งครอบครัวต้องเข้าคุกและถูกตัดสินโทษ"
"ตระกูลซูตอนนี้ขาดทุน เอาเงินมาไม่ได้แล้ว ท่านพี่หลี่ฝาน มีเพียงท่านเท่านั้นที่ช่วยตระกูลซูได้"
หลี่ฝานลองหยั่งเชิง "แล้วจะช่วยอย่างไร?"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยดีใจอย่างมากในใจ กล่าวรีบร้อน "แคว้นเยียนรบกับชาวป่าเถื่อนเหนือมาหลายปี กำลังทหารไม่เพียงพอ เป็นการเกณฑ์ทหารหมุนเวียนกันมาตลอด"
"ปีนี้ ถึงตา หวังเยี่ยน คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวังต้องไปรับราชการทหาร"
"ถ้าท่านยอมไปเป็นทหารแทนหวังเยี่ยน หนี้ที่ตระกูลซูติดไว้ก็จะเป็นอันหมดสิ้น"
"น้องชายของข้ายังเด็ก อายุห่างกันมากเกินไป ที่บ้านก็หาใครที่เหมาะสมไม่ได้ มีเพียงเจ้านี่แหละที่อายุและรูปร่างใกล้เคียงกับหวังเยี่ยน แถมเจ้าทั้งฉลาดทั้งองอาจห้าวหาญ จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยสัญญา "ท่านพี่หลี่ฝาน ขอเจ้าช่วยข้าด้วยเถิด เมื่อเจ้ากลับมา เราก็จะแต่งงานกัน"
หลี่ฝานนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ทันใด
ร่างเดิมก่อนหน้านี้ไปตามหาซูเฉี่ยนเสวี่ยที่ตัวอำเภอ ได้ยินคนบอกว่าซูเฉี่ยนเสวี่ยคบหากับหวังเยี่ยน เพราะธุรกิจของตระกูลหวังใหญ่โตกว่า ในเมืองเอกก็มีฐานราก
เพียงแต่ ร่างเดิมมันโง่เขลาไม่ยอมเชื่อ
วิเคราะห์จากเรื่องเหล่านี้ ซูเฉี่ยนเสวี่ยคิดจะใช้หลี่ฝานไปเป็นทหารแทนหวังเยี่ยน จึงได้แต่งเรื่องโกหกขึ้นมา
แคว้นเยียนรบทัพจับศึกไม่เว้นแต่ละปี ขนาดองค์ชายยังออกรบด้วยตนเอง มีถึงขั้นองค์ชายและเชื้อพระวงศ์สิ้นพระชนม์ในสมรภูมิ นับประสาอะไรกับคนสามัญ ผู้ใดถูกกำหนดให้ไปเป็นทหารก็ต้องไป มิฉะนั้นจะถูกพิพากษาโทษ
เพียงแต่เบื้องบนมีนโยบาย เบื้องล่างก็มีวิธีหลีกเลี่ยง ต่อให้ถูกประจานก็ยังต้องโทษ ก็ยังมีคนยอมเสี่ยงทำกัน
หลี่ฝานหัวเราะเยาะในใจ ซูเฉี่ยนเสวี่ยต้มตุ๋นตระกูลหลี่เสียสิ้น แม้แต่ลูกชายคนเดียวที่เหลืออยู่ก็ไม่ละเว้น ช่างเป็นจิตใจสตรีที่อำมหิตยิ่งนัก
หญิงผู้นี้ สมควรถูกจัดการเสียบ้าง!
หลี่ฝานแสร้งแสดงท่าลังเล ขมวดคิ้วกล่าว "ในสนามรบอันตรายเกินไป หากตายขึ้นมาจะทำอย่างไร? ต่อให้ข้ากลับมา หากเจ้าผิดคำพูดไม่แต่งงาน ข้าจะทำอย่างไร?"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยหลอกล่อ "ท่านพี่หลี่ฝาน ข้าไม่มีทางผิดสัจจะ ถ้าท่านกลับมาจากสนามรบ ข้าจะแต่งงานกับเจ้าอย่างแน่นอน"
หลี่ฝานทำท่าหวั่นไหว "จริงหรือ?"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยว่า "ไม่หลอกเจ้าแน่"
หลี่ฝานกัดฟันพูด "เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจงเขียนหนังสือรับประกัน ว่าเจ้าเตรียมการให้ข้าไปเป็นทหารแทนหวังเยี่ยน เมื่อกลับมาแล้วจะต้องแต่งงานกับข้า"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยโกรธขึ้นมาทันที
ไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างหลี่ฝาน ยังกล้าให้นางเขียนหนังสือเป็นหลักฐาน คิดไม่เจียมตัว ช่างเหมือนคางคกอยากกินเนื้อหงส์
แต่เมื่อคิดอีกที หลี่ฝานไปเป็นทหารแทนหวังเยี่ยนแล้ว ก็เป็นผู้ร่วมกระทำผิดเช่นกัน
นางไม่เชื่อว่าหลี่ฝานจะกล้าฉีกหน้า
รอให้หลี่ฝานกลับมา แล้วค่อยหาวิธีให้หลี่ฝานตายอย่างไม่รู้สาเหตุ จัดการกับคนไร้ที่พึ่งพิงอย่างไอ้ไร้ประโยชน์นี่ ง่ายดายนัก
ซูเฉี่ยนเสวี่ยคิดชัดเจนแล้วจึงไม่ลังเลอีก หยิบพู่กันและกระดาษจากในห้องเขียนหนังสือรับประกัน พร้อมลงนามและประทับลายนิ้วมือ "พอใจหรือยัง?"
หลี่ฝานรับหนังสือรับประกันมา กล่าวยิ้ม ๆ "เจ้าว่าตอนนี้ ข้าเอาหนังสือรับประกันไปฟ้องที่ว่าการอำเภอ บอกว่าหวังเยี่ยนไม่ยอมไปเป็นทหารบังคับให้ข้าไปแทน ท่านนายอำเภอจะลงโทษเจ้าหรือไม่? จะลงโทษตระกูลซูหรือไม่?"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยตกตะลึงสุดขีด "หลี่ฝาน เจ้า เจ้ารนหาที่ตาย..."
หลี่ฝานสีหน้าเย็นชาลงถึงที่สุด ไม่เสแสร้งอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือออกไปทันที
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังกังวาน
ซูเฉี่ยนเสวี่ยไม่ทันตั้งตัวล้มลงบนพื้น ในใจเกลียดแค้นถึงขีดสุด
แต่ เมื่อคิดได้ว่าหนังสือที่นางเขียนเองกลายเป็นหลักฐาน หากถูกส่งไปที่ว่าการอำเภอ นางจะเป็นคนแรกรับเคราะห์ต้องโทษ ก็กลับกลัวจนสุดขีด ทำน่าสงสารน่าเวทนากล่าว "ท่านพี่หลี่ฝาน เหตุใดจึงทำเช่นนี้?"
หลี่ฝานกดศีรษะของซูเฉี่ยนเสวี่ยไว้ กล่าวน้ำเสียงเย็นชา "เหตุใดข้าจึงทำเช่นนี้? ก็ต้องถามเจ้าว่าเหตุใดจึงหลายใจ? ยิ่งต้องถามเจ้า ข้าช่วยตระกูลซูคลี่คลายปัญหา แล้วเหตุใดเจ้าจึงเนรคุณตอบแทน?"
"ตอนนี้ ถึงคราวเจ้าแสดงผลงานแล้ว"
"ถ้าแสดงได้ดี กระดาษแผ่นนี้จะไม่มีวันได้เห็นตะวัน ถ้าแสดงไม่ดี กระดาษแผ่นนี้ก็จะตกไปอยู่ในมือนายอำเภอ"
หลี่ฝานพูดเสียงหนักแน่น "นายอำเภอมาจากเมืองหลวง แต่ถูกพวกเจ้าคนท้องถิ่นยกหาง ไม่สามารถจัดการอะไรได้ อยากจะจัดการกับตระกูลพ่อค้าอย่างพวกเจ้ามานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาส มีหลักฐานความผิดชิ้นนี้ นี่เป็นคดีตายแน่"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่ คิดไม่ตกว่าทำไมหลี่ฝานถึงเปลี่ยนไปมากเพียงนี้
แต่ นางไม่มีทางเลือก
ภายใต้ความอัปยศอดสูอย่างหาที่สุดมิได้ นางกัดฟันพูด "ข้ายอม!"
หลี่ฝานปล่อยมือที่กดศีรษะของซูเฉี่ยนเสวี่ย กล่าวเมินเฉย "ข้าไม่เคยบังคับคนอื่น หากเจ้าไม่เต็มใจ ตอนนี้ไปได้เลย"
ซูเฉี่ยนเสวี่ยจะกล้าจากไปได้อย่างไร ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองในใจ "ท่านพี่หวังเยี่ยน ข้าไม่ได้สมัครใจ ทุกสิ่งที่ข้าทำก็เพื่อท่าน"
ชั่วพริบตา ในห้องก็ปรากฏร่างไหวเอน
บรรยากาศชวนเคลิ้มฝันอบอวลไปทั่วทั้งห้อง!
ขณะนั้นเอง ภายในสมองของหลี่ฝานก็ปรากฏต้นไม้สูงตระหง่านขึ้น บนต้นไม้มีผลไม้สีเทาหม่นแขวนอยู่
ในบรรดาผลไม้เหล่านั้น ผลหนึ่งเกิดเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นมาทันที ยังมีตัวหนังสือแถวหนึ่งปรากฏแจ่มชัด: "รางวัลยาล้างไขกระดูกหนึ่งเม็ด พรสวรรค์: ยิงไม่เคยพลาด"