ภายในโถงหน้า มู่กวนหลานกุมบาดแผลบนหัวไหล่ พลางกำชับว่า “เรื่องเมื่อครู่ ห้ามผู้ใดแพร่งพรายออกไป ได้ยินหรือไม่?”
พ่อบ้านกับบ่าวไพร่ต่างขวัญหนีดีฝ่อ รีบรับคำต่อเนื่อง
เมื่อได้รับอนุญาตจากเขาแล้ว ทุกคนจึงรีบถอยออกไป
บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาจากหอเชียนจีล้อมเข้ามา ช่วยกันทำแผลให้เขาอย่างเร่งด่วน
ลมหายใจของมู่กวนหลานสั้นกระชั้นและอ่อนแรง
หลังจากข่มขู่ฉีเยี่ยนชิงเมื่อครู่ เจ้าสารเลวนั่นกลับยอมล้มเลิกความคิดที่จะสังหารเขาจริง ๆ แล้วจากจวนจวิ้นอ๋องไป
เห็นได้ว่าอีกฝ่ายชอบเจียงหมิงถังอย่างแท้จริง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในใจมู่กวนหลานก็หนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขายังเกลี้ยกล่อมตัวเองได้
ถึงแม้ในใจเจียงหมิงถังจะยังชอบลู่หวยชวน เขาก็ยอมรับได้
อย่างไรเสียระหว่างพวกเขาก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว คิดเสียว่าเหลือความทรงจำให้แก่นางสักหน่อย
แต่ยามนี้กลับมีฉีเยี่ยนชิงเพิ่มมาอีกคน ซึ่งรับมือได้ยากยิ่ง
หากคิดจะอยู่กับเจียงหมิงถัง เกรงว่าคงยากยิ่งกว่าปีนป่ายสู่สวรรค์
ยิ่งไปกว่านั้น นางชอบเขามากเพียงใดก็ยังไม่อาจรู้ได้
จากสถานการณ์ในยามนี้ เขาคือคนที่แทบไม่มีโอกาสแข่งขันที่สุด
แต่มู่กวนหลานทำใจยอมแพ้เช่นนี้ไม่ได้
เขาไม่อยากยอมแพ้เจียงหมิงถัง
เขาควรทำอย่างไรดี?
ความเจ็บปวดรุนแรงที่หัวไหล่ทำให้ความคิดของเขาค่อย ๆ สับสนเลือนราง ท่ามกลางความพร่าเลือน มู่กวนหลานพลันนึกถึงสิ่งหนึ่งขึ้นมา
กู่พันรัก
ดูเหมือนมีเพียงใช้สิ่งนี้ เขาจึงจะเอาชนะฉีเยี่ยนชิงได้ และได้อยู่กับเจียงหมิงถัง
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงลงมือใช้กู่ไปแล้วอย่างไม่ลังเล
แต่บัดนี้เขากลับรู้สึกลังเลอยู่บ้าง
จะใช้สิ่งนี้กับเจียงหมิงถังจริง ๆ หรือ...