เจียงหมิงถังเข้าใจกลอุบายขององค์รัชทายาทอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว
“นอกจากจูบท่านแล้ว ข้ายังต้องจูบองค์รัชทายาทอีกครั้งหรือไม่?”
เขาพยักหน้า พลางเอ่ยชม “ฉลาดยิ่ง”
นางขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ข้าจูบไม่ได้”
“เพราะเหตุใด?”
เจียงหมิงถังเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ “เพราะกำหนดนัดหมายระหว่างข้ากับองค์รัชทายาทคือวันพรุ่ง หากข้าจูบท่านเสียตอนนี้ มิเท่ากับบอกคำตอบแก่ท่านล่วงหน้าหรอกหรือ?”
“เรื่องที่กระทบต่อความน่าเชื่อถือขององค์รัชทายาทเช่นนี้ ข้าทำไม่ได้”
เผยจิ่งเหิงอดหัวเราะเสียงต่ำมิได้ เขากลั้นหัวเราะอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยชวนเชื่อ “เช่นนั้นเจ้าก็เพียงแอบจูบข้าสักครั้งก็พอ”
“ยิ่งจูบท่านไม่ได้ หากองค์รัชทายาททรงทราบขึ้นมาจะทำอย่างไร? ข้าไม่กล้าทำให้พระองค์กริ้ว เพราะฉะนั้นพวกท่านทั้งสอง ข้าไม่จูบใครทั้งนั้น”
เจียงหมิงถังกล่าวพลางทำท่าจะลงจากตักเขา “ก่อนองค์รัชทายาทจะทรงทราบว่าข้าบอกคำตอบแก่ท่านแล้ว ข้าต้องไปเสียโดยเร็ว”
ไม่คาดว่าร่างยังไม่ทันแตะพื้น ก็ถูกเผยจิ่งเหิงรวบกลับไปอีกครั้ง เขาไม่ยอมปล่อยนางไม่ว่าอย่างไร ทั้งยังเกลี้ยกล่อมจนนางจูบเขาอีกสองหนจึงยอมรามือ
ในยามนั้นเอง มีขุนนางมาหารือราชกิจสำคัญกับองค์รัชทายาท
หลังหลิวฝูเข้ามารายงาน เจียงหมิงถังก็ลงจากตักเขาแล้วขอตัวทันที
เผยจิ่งเหิงมิได้รั้งนางไว้
เขาได้รับคำตอบที่พึงพอใจแล้ว วันหน้าจะต้องทำให้นางเป็นพระชายารัชทายาทของเขา ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก เรื่องบางอย่างย่อมไม่จำเป็นต้องเร่งร้อน อย่างน้อยก็ควรรอให้พิธีเสร็จสิ้นก่อน