เมื่อเผชิญคำถามของเผยจิ่งเหิง เจียงหมิงถังก็อดลอบบ่นในใจไม่ได้
กลอุบายที่เขาใช้ขอจูบนี่เหมือนครั้งก่อนเป๊ะ
เพียงแต่ครั้งก่อนเขาขอให้องค์รัชทายาทโปรดปรานนางเพียงผู้เดียว คราวนี้กลับเปลี่ยนเป็นขอให้องค์รัชทายาทลดโทษให้นาง
แน่นอนว่านางยินดีเล่นเกมเช่นนี้กับเขา
ได้จูบหนุ่มหล่อระดับแนวหน้า แถมยังได้เงินหมื่นล้าน มีอะไรให้ต้องปฏิเสธอีกล่ะ
นางจึงเผยสีหน้าเขินอาย แล้วนิ่งเงียบอยู่นาน
เบื้องหน้าโต๊ะหนังสือ เผยจิ่งเหิงเฝ้ารอคำตอบจากเจียงหมิงถังอย่างเงียบงัน
ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นนางยังคงหน้าแดงและไม่พูดไม่จา เขาก็ถอนหายใจ
“เจียงหมิงถัง ในเมื่อนางไม่ยินดีจูบ ข้าก็จำต้องปฏิบัติตามกฎ ลงโทษนางแล้ว”
กล่าวจบ เขาก็ยืดกายขึ้น พร้อมเอ่ยเรียกเสียงเบา “มา...”
ยังไม่ทันเอ่ยจบ นางก็คว้าแขนเสื้อเขาไว้
เจียงหมิงถังเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ข้ายินดี”
“ว่าอย่างไรนะ?” เผยจิ่งเหิงกลั้นยิ้ม ก่อนโน้มกายเข้าหานางอีกครั้ง “ข้าได้ยินไม่ชัด พูดอีกทีสิ”
รู้ว่าเขากำลังกลั่นแกล้งอีกแล้ว เจียงหมิงถังจึงมองค้อนเขาอย่างขุ่นเคือง ไม่คิดพูดอะไรให้มากความอีก นางโน้มเข้าไปจุมพิตลงบนริมฝีปากเขาโดยตรง
“พอแล้ว”
นางจูบเขาแล้ว
สัมผัสบนริมฝีปากที่แผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำทำให้เผยจิ่งเหิงยังไม่อิ่มใจ เขารั้งร่างน้อยที่กำลังจะนั่งกลับลงไปไว้ แล้วโอบนางไว้ตรงหน้าโต๊ะหนังสือ
“เจียงหมิงถัง การล่วงเกินเบื้องสูงเป็นโทษหนัก จูบเพียงครั้งเดียวเช่นนี้ชดใช้โทษได้ไม่มากหรอก”