เจียงหมิงถังยืนนิ่งอยู่กับที่ กะพริบตาปริบ ๆ ไม่เอ่ยวาจา
ดูเหมือนนางจะตกตะลึงจนพูดไม่ออก
หรือบางทีอาจไม่คาดคิดว่าเผยจิ่งเหิงจะมีใจเช่นนี้ต่อนาง
ปฏิกิริยาของนางอยู่ในความคาดหมายของเผยจิ่งเหิง
ฤทธิ์ยาที่ยังไม่จางหายขยายประสาทสัมผัสของเขา เมื่อเผชิญหน้ากับนางซึ่งอยู่ใกล้เพียงเอื้อม เผยจิ่งเหิงก็รู้สึกเลือดลมปั่นป่วน
เขารอคำตอบจากนางไม่ไหว จึงโอบล้อมร่างนางไว้ทั้งตัว
ปลายนิ้วสอดเข้ามาในฝ่ามือของนาง ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน แล้วกดนางแนบกับผนังหิน อิสรภาพเพียงน้อยนิดที่นางเพิ่งได้กลับคืนมา พลันอันตรธานไปอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็แนบกลีบปากลงมา ดูดดุนช้า ๆ ก่อนเลื่อนไปยังซอกคอของนาง
ในที่สุดเจียงหมิงถังก็ได้สติ
นางเอ่ยอย่างยากลำบากว่า “องค์...องค์รัชทายาท...”
เผยจิ่งเหิงเปล่งเสียงแหบพร่าจากลำคอ ตอบรับนาง
“หืม?”
แม้กำลังตอบเขาก็ยังไม่หยุดการกระทำ
เจียงหมิงถังสูดปากเบา ๆ
ความเจ็บปวดแผ่วเบาบนหัวไหล่กระตุ้นให้นางออกแรงดึงมือกลับมา หยุดยั้งการกระทำอันซุกซนของเขาไว้
ครั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของนางก็เจือความไม่แน่ใจอยู่บ้าง
“องค์รัชทายาท...ท่านชอบข้าจริงหรือ?”
ดวงตางดงามของเผยจิ่งเหิงชุ่มฉ่ำ แฝงความปรารถนาอันแรงกล้า ทั้งความหงุดหงิดที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม และความพร่าเลือน