ภายในท้องพระโรงทองเงียบงันไปชั่วขณะ
หัวใจเจียงหมิงถังเต้นรัวดุจฟ้าร้อง
มือของนางถูกเผยจิ่งเหิงกุมไว้แน่นด้วยท่าทีโอบล้อมและควบคุม
เรื่องนี้ทำให้นางตะลึงงัน
ถึงขั้นลืมตอบไปชั่วขณะ เมื่อเขาถามประโยคนั้นออกมา
ครั้นตั้งสติได้ในที่สุด นางกลับลืมแม้แต่คำแทนตัวอย่างถ่อมตน เอ่ยออกไปตามสัญชาตญาณว่า “หม่อมฉันเพียงอยากหยิบพู่กันชาดแท่งนั้นออกไปเพคะ”
เผยจิ่งเหิงนั่งตัวตรงขึ้น ทว่ามิได้คลายมือจากนาง
เมื่อได้ฟังคำตอบ เขาคล้ายถอนใจแล้วเอ่ยว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ข้านึกว่า...”
น้ำเสียงท้ายประโยคทอดยาวขึ้นเล็กน้อย ราวกับเจือความผิดหวังอยู่บ้าง ทำให้เจียงหมิงถังอดถามไม่ได้ว่า “นึกว่าอะไรเพคะ?”
เขามองนาง คิ้วเรียวขยับขมวดเล็กน้อย แววขบขันในดวงตาเลือนราง “นึกว่าเจ้าหลงใหลรูปโฉม อยากฉวยโอกาสตอนข้าหลับ ล่วงเกินข้า”
ล่วง...ล่วงเกินหรือ?
ใบหน้าเจียงหมิงถังแดงก่ำขึ้นในพริบตา “จะ...จะเป็นไปได้อย่างไรเพคะ!”
“เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้ หรือเจ้าคิดว่าข้าหน้าตาอัปลักษณ์?”
มือที่กุมอยู่เพิ่มแรงขึ้นเล็กน้อย ดึงนางเข้ามาใกล้อีกนิด เขาขมวดคิ้ว จ้องนางเขม็ง
“เช่นนั้นลองมองให้ดีอีกครั้ง ได้หรือไม่?”
น้ำเสียงเกือบจะคล้ายเกลี้ยกล่อมนี้ทำให้เจียงหมิงถังลืมไปชั่วขณะว่าเขาคือองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ สายตาของนางจึงจับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตาของเขาอย่างเหม่อลอย
เผยจิ่งเหิงกะพริบตา ขนตายาวตรงไหวแผ่วเบา “ดูดีหรือไม่?”
นางพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ดูดีเพคะ”
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขา
เจียงหมิงถังพลันได้สติ รีบจะคุกเข่าลง “หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว ขอองค์รัชทายาทโปรดอภัยด้วยเพคะ”
เผยจิ่งเหิงรั้งนางไว้ “ไม่เป็นไร”
เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของนาง ในที่สุดเขาก็ค่อย ๆ คลายมือ แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ความใคร่ในรูปโฉมเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ข้าเข้าใจได้”