ไม่เพียงเจียงสือซวี่เท่านั้น แม้แต่หยวนเป่าก็ตกใจจนสะดุ้ง
มันแทบจะร้องไห้ออกมา “โฮสต์ เกิดอะไรขึ้น อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!”
เจียงหมิงถังมีหลิวอิ๋งประคองอยู่ข้างกาย จึงพอยืนทรงตัวได้
“ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่ลุกพรวดพราดแล้ววิ่งเร็วเกินไป อีกทั้งพอเห็นเงินหกร้อยล้านกลับมา ก็ตื่นเต้นเกินเหตุ เลยเวียนหัวนิดหน่อย”
หยวนเป่าถอนหายใจ “เฮ้อ ทำเอาข้าตกใจหมดเลย”
เจียงหมิงถังไม่มีเวลาปลอบมัน เพราะเจียงสือซวี่มาถึงตรงหน้าแล้ว
เขาตะโกนอย่างร้อนใจ “เร็วเข้า ไปตามหมอประจำจวนมา!”
จากนั้นก็รวบตัวนางเข้ามาในอ้อมแขน มือทั้งสองข้างสั่นระริก “หมิงถัง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้ากลับมาแล้ว!”
เขาจากบ้านไปหลายวัน สิ่งที่ห่วงหาอยู่ตลอดก็คือนาง
กว่าจะได้กลับมาแท้ ๆ กลับเห็นนางล้มหมดสติอยู่ตรงหน้า หัวใจของเจียงสือซวี่แทบหยุดเต้น
โชคดีที่เจียงหมิงถังได้สติ ไม่ได้หมดสติไปจริง ๆ นางยื่นมือออกมาอย่างอ่อนแรง คว้าสาบเสื้อของเขาไว้ “พี่ชาย ไม่ต้องตามหมอประจำจวน ข้าไม่เป็นไร”
นางสะอื้น “ข้า...ข้าแค่เห็นท่านกลับมาอย่างปลอดภัย เลยตื่นเต้นเกินไป...”
เจียงหมิงถังตื่นเต้นจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้ง
ไม่ได้พบเจียงสือซวี่มาตั้งนาน ในที่สุดเขาก็กลับมาอย่างปลอดภัย
คะแนนไม่ถูกล้างเป็นศูนย์ เงินหกร้อยล้านยังมีทางหาได้อีก
ฮือ ๆ ๆ ดีใจจังเลย
เจียงสือซวี่สบกับดวงตาคู่ชุ่มน้ำตาของนาง หัวใจก็อ่อนยวบจนแทบไม่เหลือสภาพ อ้อมแขนที่โอบนางไว้กระชับขึ้นเล็กน้อย
ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางกลับ ทั้งฝุ่นดินและแรงสั่นสะเทือนบนเส้นทาง ล้วนถูกชะล้างไปจนสิ้น
บาดแผลและความทุกข์ทรมานในหวยโจว ล้วนได้รับการเยียวยา
ในวินาทีที่เห็นหมิงถัง เขารู้สึกว่าการเสี่ยงชีวิตชิงความดีความชอบบนคมดาบนั้น เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต
นับแต่นี้ เขาจะเป็นที่พึ่งให้นางได้แล้ว
เจียงหมิงถังพยายามยืนตัวตรง ก่อนพิจารณาเจียงสือซวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ทันใดนั้น แววตาของนางก็ชะงักอยู่ที่ลำคอของเขา
ตรงนั้นมีรอยแผลเป็นเส้นยาวบาง ๆ ที่ตกสะเก็ดแล้ว พาดอยู่บนผิวขาวราวหยกของเขาอย่างเด่นชัด
เจียงหมิงถังยื่นมือไป ปลายนิ้วเย็นเฉียบทำให้เจียงสือซวี่สะท้าน ทว่าเขากลับไม่ขัดขวาง