ใต้แสงสนธยา โคมไฟดวงหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะหิน
เปลวเทียนภายในโคมไหวระริก เงากระดาษตัดฉลุลวดลายทาบลงบนผนังกระจกหลิวหลี ภาพบุคคลจึงดูราวกับมีชีวิต ทุกอิริยาบถล้วนสมจริงประหนึ่งมีชีวิตขึ้นมา
เงาไผ่และลายบุปผาบนโคมไขว้สลับกัน วิจิตรประณีตยิ่งนัก
นี่คือโคมรถม้า หรืออีกชื่อหนึ่งคือเทียนเซียนอิน
เจียงหมิงถังยิ้มน้อย ๆ “ก่อนหน้านี้ข้ามอบเครื่องประดับหยกให้พี่ชาย แต่ของที่ให้ไปไม่เหมาะสมนัก ไหนพูดกันแล้วว่าจะชดเชยของขวัญให้อีกชิ้น ย่อมต้องทำตามคำพูด”
เจียงสือซวี่ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดอยู่ชั่วขณะ
เขาเก็บเครื่องประดับหยกชิ้นนั้นไว้แล้ว แม้จะไม่ได้ใช้มันอีก ทว่าเขาเข้าใจน้ำใจของน้องสาว แล้วจะให้นางมอบของขวัญเพิ่มอีกทำไม
แต่ก็รู้ดีว่าหากไม่รับ นางคงมองเขาด้วยแววตาน่าสงสารอีก
เจียงสือซวี่รับของไว้ ทว่าไม่ลืมกำชับน้องสาวว่า ต่อไปไม่ต้องเตรียมสิ่งใดให้เขาอีก โคมดวงนี้งดงามประณีต เกรงว่าคงสิ้นเปลืองเงินไปไม่น้อย
คาดไม่ถึงว่าเจียงหมิงถังกลับบอกเขาว่า “พี่ชาย โคมนี้ไม่ได้ใช้เงินมากมาย ข้าทำเอง”
ได้ยินเช่นนั้น เขาก็เผยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าทำเองหรือ?”
“ใช่แล้ว โคมชนิดนี้พบเห็นได้ทั่วไปทางอวี้หนาน แต่ล้วนส่งไปขายทางเหนือ หลายครอบครัวยึดอาชีพนี้เลี้ยงปากท้อง ข้าเองก็เรียนรู้มาบ้าง เพียงแต่ไม่ค่อยได้ทำ พี่ชายอย่ารังเกียจเลย”
เจียงสือซวี่จึงนึกขึ้นได้ว่า สิ่งนี้มีต้นกำเนิดมาจากดินแดนทางใต้
ในรัชสมัยก่อน มีขุนนางนำมาถวายจนเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ เมื่อเบื้องบนชื่นชอบ เบื้องล่างย่อมทำตาม จึงได้รับความนิยมอยู่พักหนึ่ง
จนบัดนี้เหล่าขุนนางและผู้มีฐานะยังคงซื้อสิ่งนี้ไปประดับบ้านเรือน หออวิ๋นจิ่นก็มีวางขายเช่นกัน
เจียงสือซวี่พลันนึกถึงคำพูดของนางว่า ครอบครัวมากมายทางอวี้หนานใช้สิ่งนี้เป็นอาชีพเลี้ยงชีพ
แล้วนางเล่า?
สตรีในห้องหอเหตุใดจึงต้องเรียนรู้สิ่งนี้?
ก็เพราะตระกูลเสิ่นไม่ได้มั่งคั่ง อีกทั้งนางยังไม่เป็นที่ใส่ใจ จึงคิดเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เพื่อหาเงิน
เมื่อมองแผ่นไม้ไผ่ที่เหลาเรียบเพื่อใช้ค้ำโคม ก็รู้ได้ว่างานนี้ไม่ง่าย ต้องออกแรงอย่างยิ่ง
เจียงสือซวี่พลันเอ่ยว่า “ยื่นมือมาให้ข้าดู”