ระบบหยวนเป่าดีใจจนร้องลั่นว่า “ว้าว เจ้าของร่าง คะแนนของเราทะลุหลักพันแล้ว! อยู่ ๆ ก็ได้เข้าบัญชีตั้งมากมาย เจ้าเก่งจริง ๆ!!!!”
เจียงหมิงถังก็ดีใจมากเช่นกัน เมื่อลองคำนวณจากคะแนน 10,000 คะแนนแลกเป็นเงินอุดหนุน 1 หมื่นล้าน ก็เท่ากับว่าเงิน 1 พันล้านเข้าบัญชีแล้ว
“เก็บอาการหน่อย”
หยวนเป่าตื่นเต้นก็จริง แต่ในใจยังมีเรื่องไม่เข้าใจอยู่บ้าง
คำพูดที่เจ้าของร่างใช้กับลู่หย่วนโจวเมื่อครู่ ฟังดูคมกริบราวกับใบมีด มันเห็นน้ำตาเขาแทบจะไหลอยู่แล้ว เหตุใดค่าความประทับใจถึงยังเพิ่มขึ้นได้มากเพียงนี้?
“หยวนเป่า จงจำไว้ ความรู้สึกลึกซึ้งทุกอย่างบนโลกนี้ ไม่ว่าจะรักหรือเกลียด ล้วนต้องมาพร้อมความเจ็บปวด”
เพราะคลาดกันไป เพราะเดิมทีมีโอกาสจะได้ครอบครอง เพราะเดิมทีนางชอบเขา…
เรื่องเหล่านี้ทีละเรื่อง จะยิ่งกระตุ้นความรักที่ลู่หย่วนโจวมีต่อนาง พัวพันความรู้สึกของเขา ทำให้เขาปวดใจ และทำให้ความรู้สึกนี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
หยวนเป่าขานรับอย่างจริงจัง จดจำคำพูดของเจ้าของร่างไว้ขึ้นใจ
“แต่เจ้าของร่าง เจ้าไม่เคยแอบไปดูแอบไปมองลู่หย่วนโจวเลยสักครั้งนี่ วันนั้นเจ้าไปเดินตลาดกับเจียงสือซวี่ชัด ๆ เมื่อครู่ยังพูดเสียเหมือนเป็นเรื่องจริงอีก”
“นี่เรียกว่ากลยุทธ์ ชีวิตก็เหมือนละคร ล้วนต้องอาศัยฝีมือการแสดง อย่างไรลู่หย่วนโจวก็ไม่รู้หรอกว่าความจริงเป็นเช่นไร ป่านนี้เขาคงจินตนาการไปต่าง ๆ นานาแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราจะได้คะแนนมากมายเช่นนี้หรือ”
“ได้ ๆ เจ้าของร่างพูดถูกทุกอย่าง เจ้าเก่งที่สุด”
……
ครั้นขึ้นรถม้าและมุ่งหน้ากลับบ้าน เจียงหมิงถังก็กลับคืนสู่ท่าทีสงบนิ่งดังเดิมแล้ว เจียงสือซวี่ดูไม่ออกแม้แต่น้อยว่านางเพิ่งแสดงละครฉากใหญ่ไปเมื่อครู่
เจียงสือซวี่ถามนางว่า “เมื่อครู่เจ้าพูดอะไรกับลู่หย่วนโจว?”
ถึงกับอยู่กันตามลำพังตั้งนาน มีอะไรให้พูดกันนักหนา
เจียงหมิงถังกล่าวว่า “ข้าเพียงบอกซื่อโหวน้อยลู่ว่า เรื่องราวในอดีตเป็นดุจความฝัน ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ต่อไปอย่าเอาแต่ขอโทษข้าอยู่ร่ำไป”
“เดิมทีเขาก็ผิดต่อน้อง ข้าว่าเขาควรขอโทษไปจนตายเสียด้วยซ้ำ”