รถม้าของจวนโหวเวยหย่วนแล่นไปบนถนนหลวงในเมืองหลวงอย่างมั่นคง
เมื่อครู่ เจียงหมิงถังถูกบีบให้จำต้องตัดสินใจ พาเจียงสือซวี่ไปสวนอวี้ฟางด้วย
ภายในรถ นางก้มหน้าหดตัวอยู่ตรงมุม ไม่เอ่ยวาจาสักคำ
เจียงสือซวี่นั่งตัวตรงอยู่ข้างกัน สายตาจับจ้องนางเนิ่นนาน ไม่ยอมละไปไหน
ทั้งสองต่างเงียบงัน บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
ทุกครั้งที่เจียงสือซวี่คิดจะชวนคุย นางก็แสร้งหลับ
พอเขาขยับเข้าใกล้เพียงเล็กน้อย นางก็ถอยห่างออกไปอีก
เขาจนปัญญาอย่างยิ่ง จึงได้แต่เงียบงันและรักษาระยะห่างมาตลอดทาง
สวนอวี้ฟาง
ลู่หวยชวนเฝ้ารอเจียงหมิงถังอยู่ตลอด
เมื่อเห็นรถม้าของจวนโหวเวยหย่วนแต่ไกล เขาก็จัดเสื้อผ้าโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังให้บ่าวตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาดจึงวางใจ
รถม้าหยุดลงหน้าประตูอย่างมั่นคง ลู่หวยชวนเผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ก่อนก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “น้องหมิงถัง”
เขากำลังจะยกม้านั่งลงจากรถ อยากประคองนางลงมา ทว่าพอม่านถูกเลิกขึ้น ใบหน้าเย็นชาคมคายของเจียงสือซวี่ก็ปรากฏแก่สายตา
คำพูดของลู่หวยชวนพลันติดค้างอยู่ในลำคอ “...”
ภาพนี้ช่างคุ้นตายิ่งนัก
เพียงแต่คราก่อนเกิดขึ้นที่สวนหนานหู ส่วนวันนี้เปลี่ยนเป็นสวนอวี้ฟาง
ลู่หวยชวนลอบถอนใจ ก่อนประสานมือคำนับ “คุณชายเจียง”
เขายอมรับผลลัพธ์นี้ได้อย่างรวดเร็ว
อย่างไรเสีย ครั้งแรกอาจไม่คุ้น ครั้งที่สองก็ย่อมคุ้นเคย
เมื่อเวลาผ่านไป พี่ภรรยาในอนาคตย่อมรู้ว่าเขามิใช่คนเจ้าชู้เหลวไหล
ถึงยามนั้น เขาคงวางใจให้น้องหมิงถังมาพบเขาแล้วกระมัง
เจียงสือซวี่รับคำคำนับของลู่หวยชวนอย่างเย็นชา ก่อนลงจากรถ
เขาหันกลับไปคิดจะประคองเจียงหมิงถัง
ทว่าไม่เหมือนคราวก่อนที่สวนหนานหู คราวนี้เมื่อเจียงหมิงถังลงจากรถ นางไม่แม้แต่จะมองเขา ทั้งยังไม่ยื่นมือไปจับมือเขา
นางหันไปทางลู่หวยชวนซึ่งยืนอยู่ข้างกันโดยตรง แล้วคลี่ยิ้ม “ให้พี่ลู่รอนานแล้ว”
ลู่หวยชวนชะงักไป เมื่อเห็นนางยื่นมือมาหาตน แววตาก็เปี่ยมรอยยิ้ม เขาก้าวเข้าไปประคองนางไว้อย่างแผ่วเบา “ค่อย ๆ เดิน”
“ขอบคุณพี่ลู่”