สำหรับเผยจิ่งเหิงแล้ว ฤทธิ์ยาที่ได้รับก่อนหน้านี้ยังไม่ถึงกับทำให้เขาขาดสติ
เพียงแต่ผู้ที่มาหาเขาคือเจียงหมิงถัง
เขาจึงตกอยู่ในห้วงสับสน
หากเป็นผู้อื่น คืนนี้ในหอหลินซีคงมีนักโทษพิการเพิ่มขึ้นอีกหลายคน
เพราะให้เกียรตินาง เขาจึงไม่ได้ทำเรื่องให้ถึงที่สุด
แต่ก็ไม่คิดจะฝืนอดกลั้น กลับเลือกแสดงความรู้สึกของตนให้เจียงหมิงถังรับรู้ด้วยการกระทำ
ให้นางตระหนักว่าเขาคือบุรุษ
ก่อนลงมือ เผยจิ่งเหิงคิดไว้แล้วว่าจะรับนางเข้าตำหนักบูรพา
ภายหน้า นางจะเป็นภรรยาเพียงผู้เดียวของเขา ทั้งสองจะประคองมือกันไปจนแก่เฒ่า
ดังนั้นเขาย่อมต้องถามให้แน่ชัดว่านางชอบสิ่งใด
แม้ก่อนหน้านี้ในสระบัวหอมจะสำรวจจนเกือบรู้เรื่องแล้ว แต่เมื่อเห็นเจียงหมิงถังส่ายหน้าและถอนหายใจ เผยจิ่งเหิงก็อดคาดเดาไม่ได้ว่ามีตรงไหนที่นางไม่พอใจหรือไม่
หากมี เขาต้องปรับปรุงให้ดีขึ้นก่อนพิธีอภิเษกโดยเร็ว
เมื่อเขาถามเช่นนี้ เจียงหมิงถังก็ชะงักไปเล็กน้อย
ที่จริงเมื่อครู่นางส่ายหน้าและถอนหายใจเพราะเสียดายที่ไม่ได้กินเขา
นางพอใจในตัวเขามาก
แน่นอนว่านางย่อมพูดออกไปตรง ๆ ไม่ได้
เจียงหมิงถังจึงรีบปฏิเสธว่า “ไม่มี”
“องค์รัชทายาททรงเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ ข้าจะไม่พอใจได้อย่างไร”
ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เผยจิ่งเหิงกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจขึ้นสักเท่าไร
แววตาเขาหม่นลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าถามว่าเจ้าไม่พอใจเผยจิ่งเหิงหรือไม่”
“ไม่เช่นกัน”
“ไม่มีจริงหรือ”
เจียงหมิงถัง “...ไม่มีจริง ๆ”
เผยจิ่งเหิงพินิจสีหน้าของนางอย่างละเอียด
เห็นนางหน้าแดง ก้มตาไม่กล้ามองเขา ทว่าไม่มีแววรู้สึกผิด เขาจึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย
“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงส่ายหน้า แล้วยังถอนหายใจอีก”
เขาค่อย ๆ เชยคางนางขึ้น บังคับให้นางสบตา ต้องการคำตอบให้กระจ่าง
เมื่อถูกจ้องด้วยแววตาร้อนแรงเช่นนั้น เจียงหมิงถังก็จนปัญญา
เสียงของนางแผ่วราวกระซิบ “ข้าแค่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น...”
องค์รัชทายาทผู้ที่นางเคารพดุจเจ้านาย กลับหันมาชอบนางขึ้นมาอย่างกะทันหัน