ปลายฤดูใบไม้ผลิ ณ ป่าล่าสัตว์ แสงอาทิตย์ลอดผ่านกิ่งก้านหนาทึบ ทิ้งเงาเป็นดวงพร่างพรมทั่วพื้น กลิ่นใบหญ้าและผืนดินอบอวลอยู่ในอากาศ
ผู้คนที่มาทดลองล่าสัตว์ต่างสาวเท้าเร่งร้อนไปทั่วป่า เพื่อค้นหาเหยื่อ
เจียงหมิงถังก็เช่นกัน
ยามนี้นางสะพายแล่งธนู มือถือคันธนูยาว ย่างผ่านหมู่ไม้ด้วยฝีเท้ามั่นคง มุ่งหน้าไปเบื้องหน้า
สีหน้าของนางดูสงบนิ่งยิ่ง
ทว่าหยวนเป่ากลับสั่นเทาอยู่บ้าง
นับตั้งแต่ผูกพันกับนายหญิง นางก็อ่อนโยนและสุขุมมาโดยตลอด
แม้ถูกผู้อื่นยั่วยุ ยามโต้กลับก็ไม่เคยโกรธเกรี้ยวมากนัก
นี่เป็นครั้งแรกที่มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ยามนายหญิงโกรธนั้นน่ากลัวเพียงใด
นางถึงกับไม่เอ่ยสักคำ บรรยากาศก็อึมครึมถึงขีดสุดแล้ว
แม้แต่ระบบอย่างมันยังรู้สึกหวาดกลัว
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดมันก็รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นว่า “นะ...นายหญิง”
“หืม?”
หยวนเป่าเอ่ยเสียงอ่อย “ฉีเยี่ยนชิงร้องไห้หนักมาก ฟังดูน่าสงสารอยู่เหมือนกัน”
“อ้อ”
เจียงหมิงถังขานรับ พลางชักลูกธนูออกจากแล่งพาดบนสาย ง้างยิงอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็ล่าสัตว์ไก่ป่าตัวหนึ่งได้อีกครั้ง
เพราะใช้แรงมากเกินไป หัวลูกธนูจึงปักทะลุตัวไก่ป่าเข้าไปในลำต้นไม้ลึกจนมิด
นางมองเหยื่อตัวนั้น ก่อนเอ่ยทีละคำ ดวงตาแฝงจิตสังหารอันเยือกเย็น
“เมื่อครู่ข้าก็น่าสงสารเหมือนกัน อยากร้องไห้ยิ่งกว่าเขาเสียอีก”
อีกเพียงนิดเดียว ฉินเจ้าเย่ก็ต้องตายแล้ว
คราวระบบผูกพันกับนาง มันเคยบอกว่า นางต้องสะสมคะแนนให้ครบหนึ่งหมื่นแต้มในโลกนี้ จึงจะแลกโอกาสกลับไปเกิดใหม่ในยุคปัจจุบัน และรับเงินอุดหนุนร้อยพันล้านได้