ภายในเรือนอวี้หลิง เจียงหมิงถังนั่งอยู่บนตั่งงามข้างหน้าต่าง ชื่นชมทิวทัศน์นอกหน้าต่าง พลางฟังหยวนเป่า ระบบแนะนำตัวละครที่สามารถพิชิตได้
“เจียงสือซวี่ อายุ 18 ปี บุตรชายคนโตสายตรงแห่งจวนโหว ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระนคร ค่าความชื่นชอบที่มีต่อโฮสต์ในขณะนี้คือ 0 คะแนน ตามข้อมูลของระบบ ขอแนะนำแนวทางพิชิตเป้าหมายให้โฮสต์: ความรัก”
“ช้าก่อน”
“มีอะไรหรือ โฮสต์?”
“เจียงสือซวี่คนนี้ เป็นพี่ชายใหญ่ของข้าใช่หรือไม่?”
หยวนเป่า: “ใช่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น แนวทางพิชิตเขาควรเป็นความรักในครอบครัวเหมือนอย่างเมิ่งซื่อกับท่านย่าผู้เฒ่าสิ เหตุใดจึงกลายเป็นความรักฉันหนุ่มสาวไปได้?”
เจียงหมิงถังขมวดคิ้ว “หรือว่าต้องเล่นรักต้องห้ามระหว่างพี่น้อง?”
นี่มันยุคโบราณเชียวนะ
แม้ธรรมเนียมของราชวงศ์นี้จะเปิดกว้าง ชายหญิงมิได้มีข้อห้ามเข้มงวดนัก แต่การร่วมประเวณีในหมู่เครือญาติถือเป็นบาปที่มิอาจให้อภัยได้อย่างเด็ดขาด
หากถึงคราวนั้น นางคงถูกถ่วงน้ำทั้งเป็น
คงไม่ดีแน่
หยวนเป่า: “โฮสต์วางใจได้ ภารกิจของเรามีเส้นแบ่งทางศีลธรรม ดูตรงนี้ก็รู้แล้ว”
สิ้นคำ หนังสือเล่มเล็กก็ปรากฏขึ้นในมือเจียงหมิงถัง
นี่คือคู่มือการพิชิตของระบบ ภายในบันทึกข้อมูลของตัวละครที่สามารถพิชิตได้หลากหลายคน รวมถึงรายละเอียดของภารกิจพิชิต
เมื่อพลิกไปถึงหน้าของเจียงสือซวี่ ตรงช่องสถานะมีหมายเหตุเขียนไว้ว่า: บุตรบุญธรรม
เจียงหมิงถังจึงเข้าใจในที่สุด
ที่แท้เขาไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของสามีภรรยาโหวเวยหย่วน
นางอดรู้สึกขบขันไม่ได้
สรุปว่าตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา สามีภรรยาโหวเวยหย่วนเลี้ยงดูลูกให้ผู้อื่นมาตลอด
หยวนเป่าระบบกล่าวว่า “ในอดีต รองแม่ทัพของโหวเวยหย่วนรับดาบแทนเขาในสนามรบจนสิ้นชีวิต ภรรยาของรองแม่ทัพก็ล้มป่วยหนักและเสียชีวิต เหลือไว้เพียงทารกคนหนึ่ง ตอนนั้นโหวเวยหย่วนกับเมิ่งซื่อเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ หลังจากขอความเห็นชอบจากนางแล้ว ทั้งคู่ก็รับเด็กคนนี้มาเลี้ยง พอพากลับเมืองหลวงจึงบอกว่าเมิ่งซื่อคลอดเขาตอนอยู่ด่านนอก”
เจียงหมิงถังกล่าวว่า “แต่ในต้นฉบับ ข้าไม่เห็นมีพูดถึงเรื่องนี้เลยนี่”
ในเนื้อเรื่องเดิม เจียงสือซวี่เป็นเพียงบุตรชายคนโตสายตรงแห่งจวนโหว
เขาค้ำจุนจวนโหวที่กำลังตกต่ำลงทุกวัน และกลายเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของนางเอก เจียงอวิ๋นฮุ่ย
หยวนเป่ากล่าวว่า “นี่เป็นเนื้อเรื่องที่ซ่อนอยู่ ที่จริงในต้นฉบับก็เคยบอกเป็นนัยไว้ เพียงแต่ไม่ได้เขียนอย่างละเอียด”
เจียงหมิงถังจับใจความสำคัญได้ “ถ้าอย่างนั้น นอกจากสามีภรรยาโหวเวยหย่วนแล้ว คนอื่นก็ไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเจียงสือซวี่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้หรือ?”
“ใช่แล้ว”
นางจิ๊ปากเบา ๆ
คราวนี้ทำภารกิจยากขึ้นแล้วสิ
หากเจียงสือซวี่รู้ว่าตนเป็นบุตรบุญธรรมและไม่มีสายเลือดเดียวกับน้องสาว นางยังพอชักนำเขาไปสู่เรื่องรักใคร่ได้
แต่เขาไม่รู้ชาติกำเนิดของตน ย่อมมองนางเป็นเพียงน้องสาว และคงไม่เกิดความคิดเช่นนั้นง่าย ๆ
ต่อให้มีความคิดขึ้นมา เขาก็จะข่มมันไว้ ฝ่ายภารกิจจึงยากขึ้นเป็นธรรมดา
หยวนเป่าถามว่า “โฮสต์ พรุ่งนี้เจียงสือซวี่ก็จะกลับมาแล้ว ขั้นต่อไปเจ้าวางแผนไว้อย่างไร?”
“ไม่รู้สิ ค่อย ๆ ดูไปแล้วกัน”
แม้เจียงหมิงถังจะพูดเช่นนั้น แต่นางไม่มีทางไม่เตรียมตัวอะไรไว้เลย
สาวใช้ใกล้ชิดสองคนที่เมิ่งซื่อส่งมาให้ คนหนึ่งชื่อหลิวอิ๋ง อีกคนชื่อจืออวี่ ทั้งคู่เป็นบ่าวที่เกิดในจวนและอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว
เพื่อทำความรู้จักเจียงสือซวี่ นางแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็น แล้วซักถามเรื่องราวมากมาย
จากคำตอบของจืออวี่กับหลิวอิ๋ง นางค่อย ๆ ปะติดปะต่อภาพคร่าว ๆ ของเจียงสือซวี่ขึ้นมาได้
เขาทำงานฉับไว เด็ดขาดดุจสายฟ้า ปกติพูดไม่มาก แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นบุตรที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นนี้ของจวนโหวเวยหย่วน
จืออวี่กล่าวว่า “คุณชายใหญ่ไม่เพียงเข้มงวดกับตนเอง ยังเข้มงวดกับคุณชายคุณหนูคนอื่น ๆ อย่างยิ่ง ตอนเด็ก ๆ พวกเขาเรียนด้วยกัน คุณชายรองกับคุณชายสามซุกซน แม้แต่อาจารย์ยังไม่ทันได้ฟ้อง คุณชายใหญ่ก็ลงมือทุบตีพวกเขาอย่างหนัก ทั้งยังลงโทษให้คัดตำราอีกด้วย”
หลิวอิ๋งรับคำต่อว่า “เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง คุณชายคุณหนูจากเรือนรองจึงทั้งยำเกรงทั้งเลื่อมใสคุณชายใหญ่ ยามพบเขาในวันปกติก็สำรวมตัวเป็นอย่างดี ทักทายแล้วก็จากไป ไม่กล้าอยู่ต่อให้นาน”
มีเพียงเจียงอวิ๋นฮุ่ยที่เป็นบุตรจากเรือนใหญ่เช่นเดียวกับเขา อีกทั้งยังได้รับความรักจากบิดามารดา จึงกล้าซุกซนต่อหน้าเขาอยู่บ้าง
นี่เองคือเหตุผลที่ทันทีที่เจียงสือซวี่กลับจวน นางก็ “หายป่วย” ในทันใด
ในใจนาง พี่ชายคนนี้ยังคงรักและเอ็นดูนางมาก
เจียงหมิงถังเข้าใจแล้ว
เจียงสือซวี่แบกรับอนาคตของจวนโหวไว้ อีกทั้งยังมีความรับผิดชอบสูง จึงมีนิสัยสุขุมเกินวัย เคร่งขรึมและสำรวมเช่นนี้
ใกล้เทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ดวงจันทร์บนฟ้ากลมดุจจานเงิน แสงจันทร์สีเงินโปรยลงบนลานเรือน เงียบสงบและงดงามจับตา
ยามดึก ประตูใหญ่ของจวนโหวปิดลงนานแล้ว คนเฝ้าประตูนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างง่วงงุน ใกล้เท้ามีโคมไฟสว่างอยู่ดวงหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ครั้นเงยหน้าก็เห็นเงาคนสองคนยืนอยู่ตรงหน้า
เขากำลังจะเอ่ยปาก ทว่าผู้มาเยือนขัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้องเอิกเกริก เปิดประตู”
คนเฝ้าประตูรีบเงียบเสียง เกรงจะรบกวนเจ้านายด้านในที่พักผ่อนกันแล้ว จากนั้นจึงเปิดประตูใหญ่อย่างคล่องแคล่ว พร้อมผายมือเชื้อเชิญด้วยความนอบน้อม
เจียงสือซวี่เดินผ่านระเบียงยาวหลายสาย ก่อนสั่งเสียงเบาให้ผู้ติดตามไปตักน้ำมาส่งที่ห้อง แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังเรือนชั้นใน
แสงเทียนที่ไหวระริกใต้ชายคาทอดลงบนแผ่นหลังของเขา ครั้นเดินผ่านทางเล็ก ๆ และเหลือบเห็นความเคลื่อนไหวเบื้องหน้า เจียงสือซวี่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทีแรกเขาคิดว่าเป็นบ่าวไพร่เดินไปเดินมาอยู่แถวนั้น ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นภาพเช่นนี้
บนชิงช้าข้างหนึ่งของระเบียง มีเด็กสาวนั่งอยู่ นางสวมชุดแพรลายข้าวหลามตัดสีจันทร์ เส้นผมงามเพียงใช้ปิ่นหยกเล่มเดียวรวบไว้ ไม่มีเครื่องประดับอื่นอีก
ทว่าความงามของนางกลับมิได้ลดน้อยลง ตรงกันข้าม นางดูงามเป็นธรรมชาติโดยสมบูรณ์ ราวกับควรมีความเย็นชาและสูงส่งเช่นนี้ ไม่แปดเปื้อนธุลีแม้แต่น้อย
สายลมอ่อนพัดผ่านมา ริบบิ้นผมพลิ้วไหวขึ้นลง ลอยตรงเข้าสู่หัวใจของผู้มอง
หญิงสาวเอนกายพิงชิงช้าเช่นนั้น เงยหน้ามองดวงจันทร์ สีหน้าว่างเปล่าเดียวดายและอ่อนแอไร้ที่พึ่ง
เดิมทีเจียงสือซวี่ตั้งใจจะกลับที่พัก ทว่าเมื่อเห็นภาพนี้ ฝีเท้าก็ค่อย ๆ ช้าลงทันที กระทั่งหยุดยืนอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ
นางกำลังเหม่อลอย จึงไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเข้ามาใกล้
“เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่?”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำลายความเงียบสงบของนาง และทำให้นางสะดุ้งตกใจจนหันมามองเขาโดยไม่รู้ตัว พร้อมขมวดคิ้ว
แววตาของเจียงสือซวี่เผยความตะลึงในความงามขึ้นมาทันที เขาถึงกับยืนนิ่งงันอยู่กับที่
เมื่อเข้าใกล้จึงได้รู้ว่า แม้แต่เทพธิดาจากภาพวาดก็อาจมีรูปโฉมงดงามไม่เท่านาง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงข่มความตะลึงในความงามนั้นลงและกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
เห็นนางคล้ายถูกเขาทำให้ตกใจ เจียงสือซวี่กำลังจะอธิบายฐานะของตน ทว่านางกลับเก็บสีหน้าตื่นตระหนกไปแล้ว เผยความประหม่าเล็กน้อย ก่อนยอบกายคำนับเขาอย่างแผ่วเบา “พี่ชายเดินทางกลับจวนท่ามกลางราตรี ย่อมเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย”
เขาชะงักไป “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นใคร?”
เจียงหมิงถังสบตาเขา แล้วเอ่ยเสียงเบา “ที่นี่เป็นเรือนชั้นใน เพียงเท่านี้ก็ไม่ยากที่จะจำพี่ชายได้แล้ว”
นางรู้ว่าเขาเป็นใครด้วยเหตุผลเดียวกับที่เขาคาดเดาฐานะของนางได้
“นับว่าฉลาดอยู่บ้าง”
เจียงหมิงถังยิ้มน้อย ๆ พลางพินิจบุรุษตรงหน้า
เขาสวมชุดแพรสีดำ ขับให้เอวคอดแข็งแรงเด่นชัด ราวกับกระบี่ที่ผ่านการหลอมคมมาแล้ว
เส้นผมดำขลับถูกรวบสูงด้วยริบบิ้น ใบหน้าขาวผ่องดุจหยก คิ้วตาคมกริบ จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง
ใบหน้าของเขามีทั้งความเยาว์วัยและความสง่างามปลอดโปร่ง ทว่าด้วยการฝึกยุทธ์มาหลายปี บรรยากาศรอบกายจึงปราศจากความอบอุ่นแม้แต่น้อย แผ่แรงกดดันออกมาอย่างไร้รูป
รูปโฉมหล่อเหลานัก นางพอใจมาก
หยวนเป่า: “ตรวจพบเป้าหมายการพิชิต เจียงสือซวี่ ขอแจ้งข้อมูลต่อไปนี้แก่โฮสต์: ค่าความชื่นชอบในขณะนี้ 0 คะแนน เมื่อค่าความชื่นชอบถึง 100 คะแนน จะถือว่าพิชิตสำเร็จและได้รับ 600 คะแนนสะสม โฮสต์สู้ ๆ”
600 คะแนน คิดจากอัตรา 10,000 คะแนนแลกเงินอุดหนุนได้หนึ่งแสนล้าน แล้วมันเป็นเงินเท่าไรกันนะ?
หยวนเป่าคำนวณเสร็จในพริบตา “โฮสต์ คือหกพันล้าน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเจียงหมิงถังก็เต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความคิดมากมายแล่นผ่านสมอง
รถสปอร์ตบูกัตตี คฤหาสน์เดี่ยว ผนังเต็มไปด้วยกระเป๋าแอร์เมส และนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ที่ใส่ไม่หมด...
สวรรค์เอ๋ย
เธอแน่ใจแล้ว
นี่แหละคือความรู้สึกของการตกหลุมรัก!
นี่คือพี่ชายของเธอหรือ?
เขาชัด ๆ คือคนรักที่ฟ้าลิขิตมา!
นี่มันหกพันล้านเชียวนะ!
เธอรักเขาที่สุดเลย อ๊ากกกก!
ระบบรีบเรียกนาง “โฮสต์ พวกเราเพิ่งเริ่มทำภารกิจ ใจเย็นก่อน”
“ฉันรู้ ฉันพยายามข่มใจสุด ๆ แล้ว ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้พอเธอบอกราคา ฉันคงพุ่งเข้าใส่เขาไปแล้ว”
หยวนเป่า: “...”
แม้ภายในจะตื่นเต้นอย่างยิ่ง แต่เจียงหมิงถังยังคงแสดงท่าทีสำรวม
มีเพียงลมหายใจที่ถี่ขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นที่เผยความรู้สึกในยามนี้ของนางออกมา
แต่ในสายตาของเจียงสือซวี่กลับหมายถึงอีกอย่าง
น้องสาวที่ไม่เคยพบหน้ากันผู้นี้ ดูเหมือนจะกลัวเขาอยู่บ้าง
เจียงสือซวี่ขมวดคิ้ว
เมื่อนึกถึงพี่น้องคนอื่น ๆ ในจวนที่ทั้งเคารพทั้งหวาดกลัวเขา เขาก็คิดว่าคงมีคนพูดอะไรต่อหน้านาง นางจึงประหม่าเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น น้ำเสียงเมื่อครู่ของเขาก็ฟังคล้ายกำลังซักถามจริง ๆ คงทำให้นางตกใจ
นางเป็นน้องสาวของเขา อีกทั้งพลัดพรากไปอยู่ข้างนอกหลายปี เพิ่งกลับจวนมา เขาอ่อนโยนกับนางขึ้นบ้างก็ไม่เสียหาย
คิดได้เช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนถามนางอีกครั้ง “ดึกป่านนี้ เหตุใดไม่เข้านอน กลับมาอยู่ที่นี่ทำอะไร?”
“ข้านอนไม่หลับ จึงออกมาเดินเล่น”
“เพราะเหตุใด?”
เพราะก่อนนอนฉันเพิ่งทำตัวเองพัง ดื่มชาไปถ้วยหนึ่ง ตอนนี้เลยนอนไม่หลับ
ใครจะคิดว่าจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นโดยไม่คาดฝัน ได้พบหกพันล้านที่กลับจวนกลางดึก... เอ๊ย ไม่ใช่ เจียงสือซวี่ต่างหาก
แน่นอนว่าเรื่องนี้เธอไม่มีทางบอกเขาหรอก
เมื่อถูกเขาซักถาม ขนตาของเจียงหมิงถังสั่นไหวเบา ๆ นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “จิตใจไม่สงบ ตัวก็ไม่อาจวางใจ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงสือซวี่ก็นึกถึงสีหน้าเดียวดายที่นางเผยออกมาตอนเอนกายอยู่บนชิงช้า ก่อนเขาจะเดินเข้าไปใกล้
บิดาเคยเขียนจดหมายเล่าว่า ตอนอยู่ที่อวี้หนาน นางมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่สู้ดีนัก
อีกทั้งมารดาบุญธรรมเพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน นางยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ใหม่ ๆ
เกรงว่าตอนเดินทางเข้าเมืองหลวง ในใจคงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่สบายใจ เมื่ออยู่ในจวนโหวไม่ถึงครึ่งเดือนก็ยังปรับตัวไม่ได้ จึงนอนไม่หลับยามค่ำคืน
“อย่าไปคิดเรื่องเหลวไหล จวนโหวก็คือบ้านของเจ้า พวกเราล้วนเป็นญาติของเจ้า”
เจียงสือซวี่ไม่ใช่คนที่รู้จักปลอบโยนผู้อื่นมาแต่ไหนแต่ไร
ยามนี้เห็นเจียงหมิงถังเป็นน้องสาวแท้ ๆ เขาจึงเอ่ยปลอบได้เพียงประโยคเรียบง่ายเช่นนี้
ทว่าเมื่อพูดจบ คนตรงหน้ากลับมีน้ำตาร่วงเผาะลงมา
เจียงสือซวี่ชะงักไป เมื่อสบเข้ากับดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาคู่นั้น เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว แล้วถามเสียงขรึมว่า “เจ้าร้องไห้ทำไม?”
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมเกินไป เจียงหมิงถังคล้ายถูกทำให้ตกใจ จึงรีบกลั้นน้ำตาแล้วกล่าวว่า “มะ... ไม่ได้ร้อง”
ขณะพูด ดวงตาของนางยังแดงก่ำ ทั้งยังแอบมองเขาอย่างระมัดระวัง
ราวกับถูกเขารังแกมาอย่างไรอย่างนั้น
เจียงสือซวี่: “...”