ครึ่งชั่วยามก่อน ณ ประตูด้านข้างจวนกั๋วกงจิ้ง
เด็กชายชุดขาวขยับเท้าออกไปทีละก้าว พลางถอนหายใจเป็นระยะ
ข้างกาย ฉือเฮ่อจิ่วเร่งศิษย์ว่า “อาเซิง เหตุใดเดินช้านัก? เร่งฝีเท้าหน่อย”
“ท่านอาจารย์ เหตุใดพวกเราต้องออกจากนครหลวงเดี๋ยวนี้ด้วยขอรับ?”
อาเซิงขมวดคิ้ว “อยู่ต่ออีกสักพักไม่ได้หรือขอรับ? ที่นี่มีเนื้อกินทุกมื้อ ทั้งสามมื้อเลย ดีจะตาย”
ก่อนหน้านี้เขาติดตามอาจารย์ท่องไปทั่วสารทิศ ทั้งตัวไม่มีเงินสักเท่าไร กว่าจะได้กินเนื้อสักครั้งต้องรอถึงครึ่งเดือน
กว่าจะได้มาถึงนครหลวงอันรุ่งเรือง ใช้ชีวิตสุขสบายได้ไม่กี่วัน ก็ต้องจากไปอีกแล้ว
ฉือเฮ่อจิ่วส่ายหน้า “ศิษย์รัก อาจารย์ให้เจ้าไปย่อมมีเหตุผล หากยังอยู่ในนครหลวงต่อไป เนื้ออาจไม่ได้กิน แต่ชีวิตคงรักษาไว้ไม่อยู่แน่”
“เพราะเหตุใด?” อาเซิงถามด้วยความสงสัย “หรือในนครหลวงมีศัตรูเก่าของพวกเรา?”
ฉือเฮ่อจิ่วพยักหน้า
“จริงหรือขอรับ?!” อาเซิงตื่นตระหนก “เป็นผู้ใดหรือ? เจ้าหุบเขาหมื่นบุปผาที่รักท่านจนไม่สมหวัง จึงคิดสังหารท่านแล้วเอาไปดื่มสุราหรือขอรับ?”
“หรือผู้อาวุโสแห่งยอดเขาเซียวเหยาที่ท่านปฏิเสธไม่ไปรักษา จนทำให้เขาหมดสมรรถภาพไปตลอดชีวิต?”
อาเซิงรีบล้วงสมุดเล่มเล็กออกจากอก พลิกดูทีละราย
“ไม่น่าใช่กระมัง เดือนก่อนพวกเราเพิ่งถูกหุบเขาหมื่นบุปผากับยอดเขาเซียวเหยาร่วมกันไล่ล่าสังหาร แต่พอมาถึงบริเวณใกล้นครหลวง พวกเขาก็หยุด คนพวกนั้นคงไม่กล้าเข้ามาในเมืองหลวงหรอกขอรับ”
ฉือเฮ่อจิ่วตอบ “ไม่ใช่ทั้งคู่”
“แล้วเป็นผู้ใดหรือขอรับ?”
เขาถอนหายใจ “เจ้าหอเชียนจี”
สีหน้าอาเซิงพลันเปลี่ยน “เป็นไปไม่ได้กระมัง?!”
“ถึงอาจารย์เองก็หวังว่านี่จะเป็นเรื่องเท็จ แต่ความจริงคือมู่กวนหลานอยู่ในเมืองหลวง”
ฉือเฮ่อจิ่วเอ่ยอย่างหนักใจ “เพราะฉะนั้น ศิษย์รัก เจ้าคิดว่าพวกเราควรหนีหรือไม่?”
สิ้นเสียงเขา อาเซิงก็หายวับไปจากตรงหน้าแล้ว “อาจารย์กับศิษย์เดิมเป็นนกในป่าเดียวกัน ครั้นภัยมาถึงต่างคนต่างหนี ลาก่อนขอรับท่านอาจารย์!”
เสียงของเขาดังก้องมา “ปีหน้าข้าจะจำไว้ว่าเผาธูปดอกแรกให้ท่าน!”
ฉือเฮ่อจิ่วได้สติกลับมา ก็โกรธจนกระทืบเท้า