เจียงหมิงถังไม่ได้โกหก
นางจำไม่ได้จริง ๆ ว่าเฟิงชิงซานเป็นใคร
อย่างไรเสียนางก็ยุ่งจนหัวหมุนทุกวัน จะเอาเวลาที่ไหนไปจดจำชื่อคนเดินผ่านที่ไม่สำคัญกันเล่า?
แถมยังไม่ได้ให้เงินด้วย
สุดท้ายหยวนเป่าก็ต้องเตือนนางว่า “โฮสต์ เฟิงชิงซานเป็นพี่ชายของเฟิงอิ้งชิว”
“อ้อ” เจียงหมิงถังชะงักไปครู่หนึ่ง “ใครคือเฟิงอิ้งชิว?”
หยวนเป่า “……”
มันเปลี่ยนวิธีอธิบาย “เฟิงชิงซานก็คือนายทหารที่มีเรื่องชกต่อยกับลู่หย่วนโจว ตอนเจ้ากับเผยจิ่งเหิงพบกันครั้งแรกในค่ายทหาร แล้วถูกลงโทษให้โบยด้วยพลองทหารห้าสิบทีนั่นแหละ”
เจียงหมิงถังพลันกระจ่าง
“อ้อ ที่แท้ก็เขานี่เอง”
นางจำได้ว่าคราวนั้นในค่ายทหาร นางกอบโกยคะแนนความประทับใจจากลู่หย่วนโจวไปได้ก้อนใหญ่
เงินที่หามาได้ นางจำได้แม่นเสมอ
ส่วนคนที่ทำให้นางหาเงินไม่ได้ นางก็ไม่เคยมีความอดทนให้สักเท่าไร “มีธุระหรือ?”
คราวก่อนเพราะเจียงหมิงถัง เฟิงชิงซานจึงถูกองค์รัชทายาทสั่งโบยด้วยพลองทหารห้าสิบที เจียงสือซวี่เป็นผู้ลงมือด้วยตนเอง เกือบทำให้เขาพิการ ต้องนอนอยู่บนเตียงนานกว่าสองเดือน
ในงานเลี้ยงวันเกิดของจวนกั๋วกงอังกฤษ น้องสาวของเขา อิ้งชิว ก็ถูกเจียงหมิงถังทุบตี ภายหลังสกุลเฟิงยังถูกเหล่าขุนนางถวายฎีกากล่าวโทษในข้อหาวิพากษ์วิจารณ์องค์รัชทายาท จนฮ่องเต้ทรงลงโทษ
น้องสาวถูกโบยยังไม่พอ เขายังถูกเจียงสือซวี่จับผิดไม่ยอมปล่อย จนถูกขับออกจากกองทัพหู่เปิน
ต้นเหตุของทุกเรื่องล้วนเป็นเจียงหมิงถัง!
แต่พอมาพบกันวันนี้ นางกลับบอกว่าไม่รู้จักเขา ทั้งยังมีท่าทีเช่นนี้ ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา เฟิงชิงซานจึงเดือดดาลขึ้นมา