ไม่นานนัก บ่าวก็พาหมอและเด็กชายที่รออยู่หน้าประตูเข้ามาในเรือนของฉีเยี่ยนชิง
“ท่านหมอฉือ เชิญ”
ใต้ระเบียง ชายหนุ่มชุดขาวพยักหน้า ขอบคุณบ่าว แล้วกำชับให้เด็กชายรออยู่ที่เดิม
รูปร่างของเขาผอมเพรียวราวลำไผ่ ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ระหว่างคิ้วมีแววเกียจคร้านอยู่หลายส่วน มุมปากยกขึ้นก่อนจะยิ้มเสียอีก ราวกับยิ้มอยู่เป็นนิจ ดวงตากระจ่างใส ดูไร้พิษภัยอย่างยิ่ง ทว่าลึกลงไปยังแฝงความง่วงงุน ทำให้เขาดูเกียจคร้านยิ่งขึ้น
ฉือเฮ่อจิ่วเดินมาถึงโต๊ะ กำลังจะนั่งลง พลันเห็นสายรัดบนหัวไหล่ของฉีเยี่ยนชิง
“โอ้ ท่านซื่อจื่อ ใต้หล้านี้มีคนที่ทำให้ท่านบาดเจ็บได้ด้วย ช่างทำให้ข้าน้อยยินดีเป็นล้นพ้น... ไม่สิ ประหลาดใจยิ่งนัก”
เขามองแขนที่ขยับไม่ถนัดของฉีเยี่ยนชิงอย่างละเอียด ก่อนจะจุ๊ปากกล่าวว่า “ไม่รู้เป็นวีรบุรุษท่านใด มีพละกำลังถึงเพียงไหน ถึงทำให้ท่านบาดเจ็บได้ด้วยมือเปล่าเช่นนี้ เสียดายที่ตำแหน่งคลาดไปสักหน่อย หากเข้ามาอีกนิด แทงเข้ากลางลำคอคงจะดียิ่งกว่า”
ฉือเฮ่อจิ่วแสดงสีหน้าเจ็บปวดใจ “น่าเสียดาย น่าเสียดายยิ่งนัก”
ฉีเยี่ยนชิงเหลือบมองเขา สีหน้าไร้อารมณ์ “คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ ทำให้ข้ารู้สึกเสียดายยิ่งกว่า”
“ในเมื่อร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วย มีชีวิตอยู่ก็สิ้นเปลืองเสบียง มิสู้ข้าใช้กระบี่ส่งเจ้ากลับปรโลกเสียเดี๋ยวนี้ จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ ดีหรือไม่?”
ฉือเฮ่อจิ่วแบมือ “ก็แค่หยอกเล่น ซื่อจื่อใจกว้างถึงเพียงนี้ ไยต้องถือสาข้าน้อยด้วยเล่า?”
ฉีเยี่ยนชิงคร้านจะสนใจเขา “เจ้าไม่ได้ท่องเที่ยวไปทั่วหรือ มาที่จวนข้าด้วยเหตุใด?”
ฉือเฮ่อจิ่วนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ “ไม่ได้พบกันเสียนาน คิดถึงยิ่งนัก เมื่อผ่านมายังถิ่นอันงดงาม จึงตั้งใจมาเยี่ยมเยียน”
“พูดให้รู้เรื่อง”
“ในถุงไม่มีเงิน มาขอยืมเจ้าสักหน่อย”
เห็นแววตาของฉีเยี่ยนชิงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ฉือเฮ่อจิ่วกลับไม่ถอยแม้แต่น้อย ซ้ำยังยื่นมือออกมา
“ไม่มาก ข้าขอเพียงหนึ่งพันตำลึง ถึงเวลาเดียวกันปีหน้า ข้าจะคืนให้เจ้าห้าพันตำลึง หากคืนไม่ได้ ข้าก็จะเป็น...”
“เป็นสุนัขใช่หรือไม่?”