จื่อโจวล็อกประตูห้อง ตรวจหน้าต่าง เปิดตู้เสื้อผ้า และส่องใต้เตียง หลังจากแน่ใจว่าห้องมีแค่เธอคนเดียว เธอจึงถอดแหวนสื่อสารออกวางบนโต๊ะ
ตรงกลางหน้าจอ จุดตำแหน่งสีเขียวยังคงสว่างอยู่
เธอมองสองวินาที ไม่แตะการตั้งค่า
ตำแหน่งหายไปทันที ยังดีกว่าที่จะให้มันสว่างตลอดเวลา มันจะดึงดูดคนอื่นมากกว่า
จื่อโจวหยิบตำราฝึกพลังพิเศษจากลิ้นชัก กางออกใต้แสงไฟ
สายธาตุไฟสัมผัสอุณหภูมิ
สายน้ำค้นหาความชื้น
สายโลหะตรวจจับโลหะรอบตัว
เธอทำตามตำรา กางมือออก
กลางฝ่ามือ—ไม่มีความร้อนขึ้น
น้ำในแก้วเกาะติดขอบแก้ว
กรรไกรเล็ก ๆ บนขอบโต๊ะก็วางนิ่ง ไม่ยอมร่วมมือแม้แต่น้อย
จื่อโจวหันไปมองม่าน
ชายผ้าห้อยอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับแม้แต่นิด
หลังพลังพิเศษตื่นขึ้น ร่างกายมักมีปฏิกิริยา เจ้าของร่างเดิมฟังบรรยายมาสามปี ไม่เคยสัมผัสได้สักครั้ง
จื่อโจวกดท้องน้อย
ความร้อนที่เคยเกิดขึ้นในห้องฝึกตอนกลางวันได้จางหายไปแล้ว
เธอหลับตา นึกถึงสถานการณ์ตอนนั้นอีกครั้ง
สายเคเบิลขูดผ่านโครงเหล็ก
พวกติดเชื้อหยุดดิ้นรนกะทันหัน
ฮู้ดสีดำค่อย ๆ หันมาทางเธอ
กลิ่นคาวหวานนั้นลอดผ่านกระจกเข้ามา
ท้องน้อยยังคงนิ่งสงบ
จื่อโจวพลิกตำราถอยหลังสองหน้า
เจ้าสิ่งนั้นในตัวเธอคงไม่ขึ้นอยู่กับตำรา
มันจะมาหรือไม่มา ต่อให้เธอท่องตำราทั้งเล่มก็ไม่มีประโยชน์
เสียงเคาะประตูดังขึ้นด้านนอก
“จื่อโจว”
เป็นเฉิงเย่
เธอเงยหน้าขึ้น
เสียงเคาะครั้งที่สองตามมาติด ๆ
จื่อโจวปิดตำรา สายตามองเห็นมีดสั้นฝึกซ้อมที่มุมโต๊ะ
มีดยังอยู่ในฝัก
เจ้าของร่างเดิมเคยฝึกท่าจับมีดพื้นฐานที่สุด นอกนั้นในความทรงจำว่างเปล่า
จื่อโจวยื่นมือไปหยิบมีด ค่อย ๆ กดที่จับประตูลงครั้งหนึ่ง
เธอเลี่ยงไปชิดหลังประตู มือขวาจับมีดแบบคว่ำ ฝักมีดวางขวางเหนือกลอนประตู
ถ้าประตูถูกผลักเข้ามากะทันหัน มือที่ยื่นเข้ามาก่อนจะตกอยู่ในระยะเธอ
ท่าทำได้ลื่นไหลเกินไป