เฉิงเย่กลับมาเมื่อเกือบสองชั่วโมงผ่านไป
จื่อโจวนั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น
ประตูเปิดออก เธอก็เงยหน้าขึ้นทันที
“ลุงจี้ถามอะไรนาย?”
เฉิงเย่หยุดชะงักขณะกำลังเปลี่ยนรองเท้า
“ฝึกซ้อม”
“ของฉัน?”
“อือ”
จื่อโจวนั่งตัวตรงขึ้นบนโซฟา
“ถามอะไรอีก?”
เฉิงเย่เดินเข้ามา โยนเสื้อคลุมพาดพนักเก้าอี้
“ถามว่าช่วงนี้เธอมีอะไรผิดปกติไหม”
จื่อโจวพยักหน้า
สมแล้ว
“นายตอบยังไง?”
“บอกว่าเธอพูดมากขึ้น”
“แล้ว?”
“เริ่มเถียงเก่ง”
“แล้ว?”
เฉิงเย่หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะ
“ก็ชอบถามเยอะ”
จื่อโจวนิ่งคิด
“ฟังดูไม่เหมือนคำชมนะ”
“ก็ไม่ใช่คำชมอยู่แล้ว”
“แล้วลุงจี้พูดอะไร?”
“ถามว่าเมื่อก่อนเธอเป็นแบบนี้ไหม”
มือจื่อโจวหยุดนิ่งบนเข่า
“นายตอบไปยังไง?”
เฉิงเย่จิบน้ำ
“บอกว่าไม่”
จื่อโจวเงยหน้า
เฉิงเย่มองเธอ แล้วเสริมอีกประโยค
“เมื่อก่อนเธอก็ไม่ค่อยสนใจใครเหมือนกัน”
“ตอนนี้ล่ะ?”
“ตอนนี้น่ารำคาญ”
จื่อโจวโล่งใจไปครึ่งหนึ่ง ประโยคนี้เป็นสไตล์เฉิงเย่จริงๆ
“แล้วเขาเชื่อไหม?”
“ฉันจะรู้ได้ยังไง”
“แล้วหลังจากนั้นเขาถามอะไรอีก?”
เฉิงเย่วางแก้วลง
“เธอกลัวเขาถามนักเหรอ?”
จื่อโจวกะพริบตา
“เขาถามเกี่ยวกับฉัน ฉันก็อยากรู้สิ”
เฉิงเย่มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“เขาบอกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก”
จื่อโจวถามขึ้น “นายคิดยังไง?”
“เปลี่ยนไป”
“ตรงไหน?”
“เมื่อก่อนไม่เคยไปไหนคนเดียว”
“ตอนนี้ไปแล้ว”
“เมื่อก่อนก็ไม่เคยไปสืบหาอะไรเอง”