เช้าวันอาทิตย์
เวินเฉียวถูกแสงแดดที่ลอดผ่านช่องม่านปลุกให้ตื่น
เธอลืมตานอนอยู่บนเตียง โคมไฟเพดานทอดวงแสงพร่าเลือนลงมา สติยังล่องลอยอยู่ระหว่างความฝันกับความจริง
เสียงแจ้งเตือนจากวีแชตดังขึ้น เวินเฉียวปลดล็อกโทรศัพท์ดู
เป็นรายการโอนเงินจากลู่อวี้ พร้อมข้อความกำกับสั้น ๆ สองคำว่า เงินเดือน
จำนวนเงินไม่น้อยเลย
เวินเฉียวจ้องตัวเลขนั้นอยู่หลายวินาทีกว่าจะเริ่มตื่นเต็มตา
เธอกดคืนเงิน
แต่อีกฝ่ายก็โอนมาใหม่อย่างรวดเร็ว คราวนี้เธอก็ยังไม่รับไว้
แม้ลู่อวี้จะย้ายกลับมาได้หลายวันแล้ว แต่ความจริงเขาไม่ค่อยอยู่บ้านนัก
นอกจากตอนกินข้าว ทั้งสองแทบไม่ได้เจอกัน
เวินเฉียวมองเขาเป็นแค่น้องชายคนหนึ่ง อย่างไรเสียเขาก็อายุน้อยกว่าเธอถึงห้าปี
วันเสาร์ลู่อวี้มีการฝึกเข้มข้น ตามหลักแล้ววันนี้ซึ่งเป็นวันอาทิตย์เขาก็คงไม่กลับมาเหมือนกัน
ในบ้านหลังใหญ่มีเพียงเวินเฉียวคนเดียว เงียบเสียจนได้ยินเสียงรถราบนถนนด้านนอกแว่วมา
ดีจัง
เวินเฉียวยืดเส้นยืดสายอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนเดินเท้าเปล่าไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่มีรหัสล็อกจากด้านในสุดออกมา
เสียงคลิกดังขึ้น กุญแจเปิดออก
ข้างในมีเสื้อผ้าพับเรียบร้อยอยู่หลายชุด ทั้งหมดเป็นงานถ่ายภาพสินค้าแบบรับจ้างที่เธอเพิ่งรับมา
ชุดบนสุดเป็นชุดกะลาสีสีขาว แต่งเส้นสีน้ำเงินเข้มตรงคอเสื้อ มีกระดุมรูปสมอสีทองเล็ก ๆ อยู่ที่ปก
กระโปรงสั้นมาก เนื้อผ้าบางเบาราวกับปีกจักจั่นในฤดูร้อน
ข้อความบรีฟจากร้านเขียนไว้ชัดเจนว่า 【เฉียวเฉียว ชุดนี้อยากได้ฟีลรักแรกบริสุทธิ์หน่อยนะ แต่ต้องให้เห็นรูปร่างด้วย เข้าใจใช่ไหม~】
เธอเข้าใจ
เวินเฉียวคลี่เสื้อผ้าลงบนเตียง ปลายนิ้วลูบผ่านเนื้อผ้าเย็นเยียบ หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
เธอต้องใช้เงิน
เงินเดือนหลังเริ่มงานอย่างเป็นทางการ บวกกับค่าถ่ายภาพสินค้าที่ได้เป็นครั้งคราว น่าจะพอให้เธอประคองชีวิตอย่างน้อยที่สุดในเมืองหนิงที่ที่ดินแพงลิบลิ่วได้
ถึงตอนนั้นเธอก็จะย้ายออกไป ไม่ต้องรบกวนคุณน้าหลินหว่านชิงอีก
และจะได้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอย่างที่เฝ้าฝันมานาน
เวินเฉียวลุกขึ้น เดินไปหน้ากระจกเต็มตัว แล้วค่อย ๆ ถอดชุดนอนออก
ในกระจกสะท้อนเรือนร่างขาวผ่องและนุ่มนวล
อกอวบ เอวคอด สะโพกผาย ขายาว ทุกสัดส่วนดูราวกับได้รับการปั้นแต่งอย่างประณีต
เธอมองตัวเองในกระจก พลันนึกถึงวัยเด็กขึ้นมา
ตอนนั้นเธอเพิ่งเริ่มโต เสื้อเชิ้ตนักเรียนตรงช่วงอกตึงจนเห็นได้ชัด
เฉินซิ่วหัวผู้เป็นแม่จึงลากเธอเข้าไปในห้องน้ำ แล้วลงมือพันผ้ารัดหน้าอกให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหยาบกระด้าง รัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
“เด็กแค่นี้ก็โตขนาดนี้แล้ว นิสัยเหมือนนังจิ้งจอกที่พ่อแกไปหาอยู่ข้างนอกไม่มีผิด”
“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย อย่าออกไปขายหน้า”
“ผู้ชายเห็นหุ่นแบบแก ก็มีแต่จะคิดว่าราคาถูก”
ใช่แล้ว
ตั้งแต่เล็ก เธอได้ยินเฉินซิ่วหัวพูดอยู่หลายครั้งว่า พ่อมีชู้กับผู้หญิงหุ่นเร่าร้อนคนหนึ่ง แล้วทิ้งพวกเธอไป
นับแต่นั้น เฉินซิ่วหัวก็เกลียดคำว่า “เซ็กซี่” เข้ากระดูกดำ
ห้ามเวินเฉียวแต่งหน้าแต่งตัว ไม่ยอมให้เธอมีส่วนใดที่แสดงความเป็นผู้หญิงเด่นชัด แม้แต่เดินก็ยังต้องก้มหน้า
ราวกับร่างกายที่เธอเกิดมาพร้อมมันเป็นความอัปยศที่ไม่ควรให้ใครเห็น
แต่ยิ่งถูกกดข่ม ความปรารถนาในใจเวินเฉียวก็ยิ่งเติบโตอย่างบ้าคลั่ง
เธอปรารถนาให้ใครสักคนมองเห็น
ปรารถนาจะได้รับคำชมจากใจดีสักคำ
แม้จะเป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ จากคนแปลกหน้า ก็ทำให้เธอรู้สึกปลอบประโลมได้
เวินเฉียวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหยิบชุดกะลาสีขึ้นมาสวม
เสื้อด้านบน...ดูเหมือนจะเล็กไปหน่อย
ผ้าสีขาวแนบสนิทไปกับผิว โบสีน้ำเงินเข้มรัดอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้า ขับให้ผิวบริเวณนั้นยิ่งขาวผ่อง
ทรวงอกอวบอิ่มแทบจะดันกระดุมสีทองเรียงแถวนั้นให้ปริออก ขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ
กระโปรงสั้นมาก ปิดเลยโคนขามาเพียงนิดเดียว ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวและสะโพกอย่างเต็มที่
ดูท่าชุดนี้คงถ่ายได้แค่ท่านั่ง
เวินเฉียวคิดพลางหยิบวิกผมยาวสีน้ำเงินเข้มจากในกระเป๋า เป็นหน้าม้าตรงและปลายผมม้วนเล็กน้อย
พอสวมแล้ว คนในกระจกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนทันที—
หน้าม้าปิดหน้าผาก ทำให้ใบหน้าที่เดิมก็ประณีตเล็กจิ๋วอยู่แล้วดูเล็กเพียงฝ่ามือ ดวงตายิ่งดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์
รูปร่างเย้ายวนกลับตัดกับใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาน่าทะนุถนอมอย่างสุดขั้ว
เวินเฉียวตั้งโทรศัพท์ ปรับมุมไฟวงแหวนให้แสงสีขาวนวลอบอุ่นส่องลงบนตัวเธอ
เธอคุกเข่านั่งอยู่บนเตียงที่ปูพรมขนฟูสีขาว กล้องถ่ายจากมุมเฉียงด้านบน เธอลองถ่ายทดสอบแสงไปสองสามภาพก่อน
ในหน้าจอ เธอเอียงศีรษะ ผมยาวไหลลงมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นลำคอเรียวบางและร่องกระดูกไหปลาร้าที่เห็นราง ๆ
ชายกระโปรงแทบจะปิดโคนขาไม่มิด ขาเรียวยาวขาวผ่องทั้งคู่เปล่งประกายวาววับใต้แสงไฟ
เธอลองยิ้มอย่างประหม่าให้กล้อง หางตาตกลง ดูราวกับลูกกวางน้อยไร้เดียงสา
จากนั้นเธอก็เปลี่ยนท่าอีกหลายแบบ
ยามหันข้าง ส่วนเว้าของเอวก็ปรากฏชัดเต็มตา
โบสีน้ำเงินเข้มห้อยอยู่เหนืออกอวบ ขยับไหวเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ
ตอนคุกเข่านั่ง แนวสะโพกต้องเกร็งให้ดูเต็มอิ่มและผายงอน
ในที่สุดก็ถ่ายเสร็จ
เวินเฉียวนั่งอยู่ข้างเตียง ค่อย ๆ รีทัชภาพทีละรูป
เธอตัดภาพให้เป็นคลิปวิดีโอความยาว 15 วินาที ใส่เพลงประกอบจังหวะสดใสสไตล์ญี่ปุ่น แล้วตัดสลับภาพให้ตรงกับจังหวะเพลง
เริ่มจากเอียงศีรษะอย่างไร้เดียงสา ต่อด้วยส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวและสะโพกยามหันข้าง ก่อนจบลงด้วยภาพใบหน้าด้านข้างของเธอ
ที่จริงเป็นชุดแต่งตัวที่ดูบริสุทธิ์สดใสชุดหนึ่งเลย เพียงแต่ถ้ากระดุมตรงอกไม่ถูกดันจนปริออกก็คงจะดีกว่านี้...
เวินเฉียวจ้องดูตัวอย่างสองรอบ เม้มริมฝีปาก ก่อนกดเผยแพร่
เธอคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วถอดเสื้อผ้ากับวิกผม เก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนนำกลับไปใส่ในกระเป๋ารหัสล็อกใต้เตียง
ผ่านไปแค่สิบนาที โทรศัพท์บนโต๊ะก็เริ่มสั่นไม่หยุด
ครืด ครืด ครืด
เสียงหนึ่งดังต่อเนื่องกันถี่ ๆ ราวกับฝนฤดูร้อนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างฉับพลัน
เวินเฉียวเดินไปหยิบโทรศัพท์
ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น รูม่านตาของเธอก็ขยายออกเล็กน้อย
การแจ้งเตือนมีมากกว่า 99 รายการแล้ว
【ผู้ใช้0923: โอ้โห หุ่นแบบนี้มีอยู่จริงเหรอ??? เอวเล็กขนาดนี้มันเป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ไหมเนี่ย??】
【ไม่กินผักชี: พี่สาวฆ่าฉันที!!! สัดส่วนเอวกับสะโพกแบบนี้ ฉันขอสูดดมแรง ๆ เลย!】
【แฟนสาวตัวจริงของพระเอกการ์ตูน: ขอร้องล่ะ ลงอีกเยอะ ๆ หน่อย ต่อให้ต้องจ่ายเงินดูก็ยอม! นี่มันเทพธิดาจากสวรรค์ชัด ๆ...】
【นักรบรักแท้: หน้าดูใสซื่อแต่หุ่นชวนให้ใจเต้น นี่มันความแตกต่างสุดขั้วแบบไหนกัน... ฉันขอประกาศเลยว่านี่คือผลงานที่ดีที่สุดของเดือนนี้】
เวินเฉียวเลื่อนอ่านข้อความไปทีละอัน ปลายนิ้วไล้หน้าจอเบา ๆ ความร้อนผ่าวบนแก้มยังไม่จางหายไปนาน
แต่ในอกกลับมีความอิ่มเอมแปลกประหลาดเอ่อล้นขึ้นมา
คำชมตรงไปตรงมาเร่าร้อนเหล่านั้น แม้บางคำจะเกินเลยไปบ้าง แต่กลับเหมือนค่อย ๆ เติมเต็มรูโหว่ในใจที่มารดากดข่มจนบอบช้ำ
ทันใดนั้น แอปอาลีเพย์ก็เด้งแจ้งเตือนเงินเข้า
【ร้าน “เรื่องรักแรกพบชุดนักเรียน” โอนเงินให้คุณ 800 หยวน หมายเหตุ: เงินส่วนที่เหลือ+รีวิวดี ๆ ภาพของคุณครูบะหมี่บัควีตยอดเยี่ยมสุด ๆ! ถ้ามีชุดใหม่คราวหน้า จะติดต่อคุณก่อนเลย ร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะ~】
เวินเฉียวมองตัวเลขนั้น รอยยิ้มก็ผลิบานขึ้นตรงมุมปากในที่สุด ลักยิ้มหวาน ๆ ปรากฏให้เห็นราง ๆ
ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ตารางฝึกงานแน่นเอี้ยดจนหมุนตัวแทบไม่ทัน ร่างกายเกร็งตึงจนปวดเมื่อยไปหมด
พอนึกว่าพรุ่งนี้วันจันทร์จะได้เริ่มงานอย่างเป็นทางการ เวินเฉียวก็ทั้งตื่นเต้นและประหม่าอยู่บ้าง
แช่น้ำสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายดีกว่า
.
ในเวลาเดียวกัน ณ โรงฝึกซ้อมทีมเดินเรือไกล
ลู่อวี้เพิ่งจบการฝึกตบลูกชุดหนึ่ง เหงื่อไหลจากแนวกรามหยดลงบนพื้น
เขาคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้า ปฏิเสธน้ำแร่ที่สาว ๆ บนอัฒจันทร์หลายคนยื่นให้ แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังพื้นที่พัก
เขาล้วงโทรศัพท์ออกจากช่องด้านข้างกระเป๋ากีฬา แล้วเปิดวีแชต
รายการโอนเงินแสดงข้อความว่า 【โอนเงิน 10,000 หยวนให้เวินเฉียวแล้ว อีกฝ่ายคืนเงินแล้ว】
ด้านล่างยังมีอีกรายการ 【โอนเงิน 10,000 หยวนให้เวินเฉียวแล้ว อีกฝ่ายคืนเงินแล้ว】
ลู่อวี้จ้องหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนยกมือเสยผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากไปด้านหลัง
นิ้วยาวเรียวเลื่อนไปบนหน้าจอ แล้วส่งข้อความไปว่า 【ทำไมไม่รับ】
รอไปห้านาทีก็ไม่มีคำตอบ
เขาส่งอีกข้อความ 【คิดว่าน้อยไปเหรอ】
ยังคงไม่มีคำตอบ
ลู่อวี้คว่ำโทรศัพท์ลงบนกระเป๋า แล้วใช้ปลายลิ้นดุนเพดานปาก
จิ๊
ผู้หญิงคนนี้ตอนเจอกันก็ดูอ่อนหวานว่าง่าย พูดคุยด้วยก็รู้เรื่องดีแท้ ๆ ทำไมพอคุยทางแชตถึงเย็นชาขนาดนี้นะ
“พอแล้ว เก็บลูกบอล!”
โค้ชหวังเป่านกหวีด “บ่ายนี้โรงฝึกมีงาน ต้องจัดสถานที่กัน การฝึกช่วงเช้าจบก่อนเวลา กลับกันได้แล้ว”
เฉินอวี่พาดผ้าขนหนูไว้บนคอ เดินเข้ามาใช้ศอกสะกิดลู่อวี้
“พี่อวี้ บ่ายนี้ไม่มีซ้อมแล้ว ไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตกันไหม เปิดฤดูกาลใหม่แล้ว จะไต่แรงก์หรือเปล่า”
“ไม่ไป” ลู่อวี้ก้มลงเก็บกระเป๋า
เฉินอวี้เบิกตากว้าง “ไม่ไปอีกแล้วเหรอ”
จ้าวเหล่ยถือขวดน้ำเดินเข้ามา มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “แปลกมาก แปลกแบบเต็มร้อยคะแนนยังไม่พอ”
ลู่อวี้เก็บสนับเข่าลงกระเป๋าโดยไม่เงยหน้าขึ้น
“เฮ้—คืนนี้ไม่มาจริง ๆ เหรอ”
เฉินอวี้มองแผ่นหลังของลู่อวี้ที่ทอดยาวไปตามแสงอาทิตย์
.
ลู่อวี้ขับรถออกจากลานจอดรถของศูนย์ฝึก
ระหว่างรอสัญญาณไฟแดง นิ้วของเขาเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะอย่างไร้จุดหมาย
แสงแดดต้นฤดูร้อนส่องผ่านกระจกหน้ารถเข้ามา ภายในรถอบอ้าวจนรู้สึกร้อนระอุ
เขาเลื่อนกระจกลงครึ่งบาน ลมร้อนพัดกรูเข้ามา
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง ลู่อวี้แตะเปิดหน้าจอ
เป็นการแจ้งเตือนจากแอปวิดีโอสั้น
【คุณอาจสนใจ: วิดีโอใหม่ของบล็อกเกอร์ “ขอกินบะหมี่บัควีตหน่อย” ยอดกดถูกใจทะลุ 200,000】
ภาพหน้าปกเป็นภาพหน้าจอที่ถูกระบบตัดขอบให้อัตโนมัติ
วิกผมยาวสีน้ำเงินเข้ม หน้าม้าตรง โบสีน้ำเงินเข้มของชุดกะลาสีสีขาวรัดอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้า
ไฟเสริมส่องอย่างนุ่มนวล เอวเรียวขาวผ่องจนแทบแยงตา
ปกติลู่อวี้ไม่ค่อยสนใจการแจ้งเตือนแบบนี้
นิ้วโป้งของเขาค้างอยู่เหนือหน้าจอ เตรียมจะเลื่อนผ่าน แต่กลับเผลอกดเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ
ไฟแดงยังเหลืออีก 30 วินาที
วิดีโอสั้นมาก เพลงประกอบจังหวะสดใสสไตล์ญี่ปุ่น ตัดภาพสลับไปตามจังหวะ
บล็อกเกอร์สวมวิกผมยาวสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าส่วนใหญ่ซ่อนอยู่ใต้หน้าม้ากับแสงไฟ เผยให้เห็นเพียงคางเล็กเรียวกับริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อย
เธอเอียงศีรษะ ผมยาวไหลลงมาข้างหนึ่ง เผยลำคอเรียวบาง
ส่วนเว้าของเอวปรากฏชัดเต็มตา โบสีน้ำเงินเข้มห้อยอยู่เหนืออกอวบอิ่ม
ผ้าสีขาวแทบจะดันกระดุมสีทองเรียงแถวนั้นให้ปริออก ขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ
บนผิวขาวผ่องราวกับเปล่งแสง มีไฝสีแดงอ่อนเม็ดหนึ่ง
มันเล็กมากและดูบอบบาง เนื้อผิวขาวรอบ ๆ ยิ่งขับให้ไฝเม็ดนั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ
ตอนบล็อกเกอร์หมุนตัว ไฝเม็ดนั้นก็ไหวเบา ๆ ไปพร้อมกับภาพในกล้อง
ไฟเขียวสว่างขึ้น
รถคันหลังบีบแตรหนึ่งครั้ง
ลู่อวี้เลื่อนนิ้วออกจากวิดีโอ แล้วโยนโทรศัพท์กลับไปบนคอนโซลกลาง
เขาไม่ได้กดติดตาม และจำชื่อบัญชีนั้นไม่ได้
อกใหญ่มาก
นี่คือคำวิจารณ์วิดีโอนี้อย่างตรงไปตรงมาและค่อนข้างหยาบกระด้างของเขา