เมื่อหลินซื่อไปถึงข้างสระ ผิวน้ำก็เหลือเพียงระลอกคลื่นแผ่วเบาไม่กี่วงแล้ว
ภายในสวนเงียบผิดปกติ ตามเหตุผลแล้ว ถึงเวลานี้แขกจะมีไม่มาก แต่ก็ไม่น่าจะไม่มีพนักงานบริการอยู่เลยสักคน
เขาบังคับรถเข็นให้แล่นพุ่งมาตลอดทางจากประตูใหญ่ ระหว่างทางก็ตะโกนเรียกไปด้วย ทว่าไม่มีใครขานตอบแม้แต่คนเดียว
จะให้คนพิการอย่างเขาช่วยชีวิตคนได้ยังไงกัน?!
โคมไฟแบบโบราณจำลองส่องแสงสีเหลืองสลัวลงบนผิวน้ำ สะท้อนสระน้ำใสที่มีสีเขียวเข้มคล้ายหมึกจนดูไม่เห็นก้นสระ แค่มองก็รู้แล้วว่าไม่ตื้น
หลินซื่อจ้องผิวน้ำที่เกือบกลับมาสงบนิ่ง ในหัวมีเสียงนับถอยหลังจากระบบดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนปวดแปลบไปทั้งศีรษะ
【สัญญาณชีพคงเหลือ 23%...17%...9%...】
รอให้คนมาถึงไม่ทันแล้ว
หลินซื่อกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่อุปกรณ์ทำสวนด้ามยาวซึ่งถูกทิ้งไว้ข้างสระ คงเป็นของที่คนสวนใช้ตัดแต่งดอกบัวตอนกลางวันแล้วลืมเก็บ
เขาบังคับรถเข็นเข้าไปใกล้ขอบสระ ล็อกล้อไว้กันตัวเองตกลงไปด้วย จากนั้นก็คว้าด้ามยาวขึ้นมาทันที
ด้ามทำจากโลหะ ส่วนปลายเป็นตะขอเกี่ยวที่ขยับได้
เขากำด้ามไว้แน่น หย่อนตะขอลงไปในน้ำ แล้วเกี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
เกี่ยวได้แล้ว
เป็นเนื้อผ้า
เขากัดฟันแน่น ยื่นมืออีกข้างไปคว้าลำต้นไม้แห้งข้างตัวเพื่อพยุงร่าง แล้วออกแรงทั้งหมดลากเข้าหาฝั่ง
ขาทั้งสองข้างของร่างบนรถเข็นไร้เรี่ยวแรง เอวกับหน้าท้องก็ไม่มีแรงเท่าคนปกติ ทุกครั้งที่ถอยหลังไปได้หนึ่งนิ้ว เขาก็รู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อแขนกำลังฉีกขาด