อุจิดะ เรียวเฮมั่นใจว่าเฟิงหย่งไม่มีทางหาตัวคนพบ จึงนั่งตามสบาย กินปลาดิบอย่างเชื่องช้า พลางดื่มสาเกไปด้วย
“คุณชายใหญ่เฟิง จะลองสาเกชั้นดีจากประเทศเกาะของพวกเราสักถ้วยหรือไม่”
อุจิดะ เรียวเฮรินสุราให้เฟิงหย่งด้วย ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม
“ข้าไม่ดื่มน้ำแมว!” เฟิงหย่งกล่าวเสียงเย็นชา
อุจิดะ เรียวเฮผู้นี้หน้าหนาไม่น้อย แม้เฟิงหย่งจะแสดงท่าทีเช่นนี้ เขาก็ไม่โกรธแม้แต่น้อย
“คุณชายใหญ่เฟิง แดนหลงกั๋วของท่านมีคำโบราณกล่าวไว้ว่า มือที่ยื่นออกไปย่อมไม่ตบผู้มีรอยยิ้ม...”
อุจิดะ เรียวเฮยังพูดไม่ทันจบ เฟิงหย่งก็ขัดขึ้นว่า “ชาวเกาะ ในสายตาข้าไม่นับเป็นคน”
“คุณชายใหญ่เฟิง ท่านมีอคติต่อประเทศเกาะของพวกเรามากเกินไปแล้ว!”
“ที่จริง พวกเราสามารถเป็นสหายที่ดีต่อกันได้”
“ผลประโยชน์ พวกเรามอบผลประโยชน์ให้ท่านได้มากมาย มากกว่าที่แดนหมีขาวมอบให้พวกท่านหลายเท่านัก!” อุจิดะ เรียวเฮพยายามใช้ผลประโยชน์ล่อลวงเฟิงหย่ง
ในตอนนั้นเอง ลูกน้องที่เฟิงหย่งส่งไปตรวจค้นก็ทยอยกลับมา
“ไม่มี!”
“ไม่มี!”
“หาไม่พบ!”
คนที่ไปตรวจค้นสำนักงานใหญ่สมาคมมังกรดำส่วนใหญ่กลับมาแล้ว ทว่ากลับไม่พบมือปืนทั้งสามคน
“ฮ่า ๆ!”
“คุณชายใหญ่เฟิง ข้าบอกแล้วว่าเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด!”
“ที่นี่ไม่มีมือปืนที่ท่านกำลังตามหา!”
อุจิดะ เรียวเฮหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ พูดถึงตรงนี้ยังคิดจะสร้างบุญคุณต่อเฟิงหย่งอีกว่า “แม้วันนี้คุณชายใหญ่เฟิงจะมาเยือนอย่างกะทันหัน ข้าก็ยังยินดีผูกมิตรกับท่าน”
“เรื่องที่พวกท่านสังหารมือปราบในวันนี้ ข้าจะช่วยจัดการให้เรียบร้อยเอง”