ร้านเกี๊ยวชุยฮัว
เฟิงหย่งกับอันหนิงนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งในห้องโถง บนโต๊ะล้วนเป็นอาหารพื้นบ้านของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ไส้กรอกแดง ผัดผักสามอย่าง หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน ไก่ตุ๋นเห็ด และเกี๊ยวไส้ผักกาดดอง
“กินถูกปากหรือไม่?”
อันหนิงคีบหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานขึ้นชิ้นหนึ่ง พลางถามเฟิงหย่ง
เฟิงหย่งคีบเกี๊ยวไส้ผักกาดดองขึ้นลูกหนึ่ง ยิ้มกล่าวว่า “ถูกปากนัก!”
“ที่โรงแรมของข้าก็มีอาหารพวกนี้ รสชาติกลับไม่กลมกล่อมถึงเพียงนี้...”
พ่อครัวของโรงแรมใหญ่ใช่ว่าฝีมือไม่ดี เพียงแต่ขาดรสชาติแบบอาหารบ้าน ๆ
ทั้งสองกินไปพลาง สนทนากันไปพลางเป็นระยะ
“ติ๊งหลิงหลิง”
เสียงกระดิ่งจักรยานดังขึ้น ผู้มาเยือนคือหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนกะกลางวัน
เขาเพิ่งไปหาเฟิงหย่งที่โรงแรมสวรรค์บนโลกมนุษย์ แต่ได้รับแจ้งว่าเฟิงหย่งกำลังรับประทานอาหารกับหมออันอยู่ที่นี่
“คุณชายเฟิง ข้าสืบพบเบาะแสของมือปืนแล้ว” หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนกล่าวอย่างรีบร้อน
เฟิงหย่งเหลือบมองเขา พยักหน้าเล็กน้อย “ว่ามาให้ฟัง”
หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนรีบกล่าวว่า “มือปืนพวกนั้นเป็นชาวหลงกั๋วทั้งหมด แต่สืบไม่พบประวัติความเป็นมาของพวกเขาเลย”
“ข้ายังสืบที่มาของรถยนต์หลายคันกับปืนแล้ว ทั้งหมดล้วนหลุดออกมาจากเขตเช่าของชาวแดนหมีขาว”
“ข้าสงสัยว่าชาวแดนหมีขาวเป็นผู้ลงมือ”
ในสี่มณฑลตะวันออกมีทางรถไฟสองสาย ได้แก่ ทางรถไฟจงตงกับทางรถไฟหนานหม่าน
ทางรถไฟจงตงสร้างโดยชาวแดนหมีขาว ส่วนทางรถไฟหนานหม่านสร้างโดยชาวประเทศเกาะ
ดังนั้นพวกเขาจึงมีอำนาจควบคุมทางรถไฟ