บทที่ 21 ความคิดเจ้าเล่ห์ของนิวหัวหัว
เทือกเขาหลักแสน หุบเขาวัวดุร้าย
ขณะนี้นิวหัวหัวกำลังยืนอยู่บนก้อนหินยักษ์หน้าถ้ำพำนักของตน ร่างมหึมาแปลงเป็นร่างครึ่งคนครึ่งสัตว์สูง 3 จั้ง ดวงตากลมโตทั้งสองจ้องเขม็งไปยังช่องเขาเบื้องหน้า
บนยอดผาฝั่งตรงข้าม มีสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่ตัวใหญ่ไม่แพ้นางยืนตระหง่านอยู่
มันคือหมีเกราะเหล็กเกล็ดดำที่มีสองหัว รอบกายแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายดุดันออกมา
ดวงตาทั้งสี่ของหมีดำฉายแสงโลหิตแดงฉาน อุ้งเท้าหน้าอันใหญ่โตฟาดใส่ผาหินอย่างแรง จนทั้งยอดเขาสั่นสะเทือนครืนครั่น
“นิวหัวหัว! ข้าถูกใจเส้นชีพจรปฐพีของหุบเขาวัวดุร้ายแห่งนี้แล้ว!”
หัวด้านซ้ายของหมีดำคำรามเสียงดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าร้อง “ถ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง วันนี้ก็พาลูกที่ยังไม่หย่านมของเจ้าไสหัวออกจากภูเขานี้เสีย!”
หัวด้านขวาหัวเราะเยาะอย่างเหี้ยมเกรียมตามมา “ได้ยินมาว่าช่วงนี้เจ้าได้ของวิเศษอะไรมาไม่รู้ พลังปีศาจเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยนี่? เอามาให้ข้าบำรุงร่างกายเสียดี ๆ!”
หากเป็นยามปกติ เมื่อนิวหัวหัวถูกแย่งชิงอาณาเขต นางคงเหวี่ยงขวานยักษ์ผ่าภูผาทั้งสองเล่มพุ่งเข้าไปสู้ตายตั้งนานแล้ว
แต่ในยามนี้ นิวหัวหัวกลับกอดอกด้วยอุ้งเท้าสั้นหนา ไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก มุมปากยังขยับกระตุก เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา
นางยกมือขึ้นลูบขนสีทองตรงท้ายทอย ในใจคำนวณแผนการเล็ก ๆ จนดังเปาะแปะ
“เจ้าหมีตาบอด จะโอหังอะไรนักหนา?” นิวหัวหัวตะโกนเสียงห้าว “คิดจะเอาอาณาเขตของข้าไปหรือ? เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอ!”
หมีเกราะดำสองหัวถูกยั่วจนเดือดดาล กลิ่นอายชั่วร้ายสีดำพลุ่งพล่านทั่วร่าง “ไม่กินดี ๆ กลับชอบกินไม้แข็ง! ข้าจะถลกหนังเจ้าเป็น ๆ เดี๋ยวนี้!”
“ช้าก่อน!” นิวหัวหัวพลันยกมือขึ้นตวาดลั่น
ฝีเท้าหมีดำชะงักกึก หัวทั้งสองเผยสีหน้าสงสัยพร้อมกัน “อะไร? กลัวแล้ว อยากขอชีวิตหรือ?”
“ขอชีวิตหรือ? ในพจนานุกรมของนิวหัวหัวไม่มีคำว่าขอชีวิต!”
นิวหัวหัวเชิดคอขึ้น กล่าวเสียงดังว่า “วันนี้ฟ้ามืดแล้ว ข้าเพิ่งให้นมลูกจนหมดแรง! หากเจ้าเป็นชายชาตรีจริง พรุ่งนี้เช้ายามเหม่า เค่อที่สาม มาสู้กับข้าที่นี่ให้ครบ 300 กระบวนท่า! ใครแพ้ก็ไสหัวออกจากเทือกเขานี้ไป!”