ยามรุ่งอรุณบนยอดสูงสุดแห่งเมฆขาว สายลมเย็นพัดโชย กลิ่นหอมอบอวลทั่วลาน
วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบสองขวบของยวนหนวนหน่อ กู่ชิงเฟิงไม่ผิดคำสัญญา แต่เช้าตรู่ก็เตรียมวัตถุดิบวิญญาณล้ำค่าหลากชนิดไว้บนโต๊ะหินเขียวในลานเล็กเรียบร้อยแล้ว
ต่างจากตอนอายุหนึ่งขวบ คราวนี้เมื่อทำเค้ก กู่ชิงเฟิงคิดจะให้เจ้าตัวน้อยได้ลองเล่นอะไรแปลกใหม่
เขาไม่เพียงเก็บผงผลึกหิมะที่ก่อตัวจากน้ำค้างยามเช้ามานานนับหมื่นปี ณ ส่วนลึกของแดนเหนือสุดมาได้ ยังละลายน้ำผึ้งดอกบัวทองคำขั้นเก้า ทั้งยังหยิบหยกเยือกแข็งที่จับตัวเป็นเมฆอรุณบนฟ้าเก้าชั้นมาใช้เป็นฐานรอง
บนโต๊ะเตี้ยวางผลจูสีแดงหั่นเป็นแผ่นอย่างเรียบร้อย องุ่นวิญญาณสีม่วง ลูกท้อหวานกรอบ และครีมนมเซียนสีขาวราวหิมะที่ตีจนฟูเบาราวก้อนเมฆเต็มไปหมด
「ท่านอาจารย์! หนวนหน่วนล้างอุ้งเท้าเสร็จแล้ว!」
หนวนหน่วนวัยสองขวบสูงขึ้นมาเล็กน้อย สวมเสื้อตัวสั้นผ้าแพรแดงแสนสดใสและน่ารัก แขนอวบป้อมสองข้างยกพับแขนเสื้อขึ้นสูง นางเหยียบม้านั่งตัวเล็ก ก่อนจะแปะตัวพิงขอบโต๊ะหินดังปุ
ดวงตากลมโตดำขลับราวนิลจ้องครีมสีขาวในอ่างเขม็ง ปลายจมูกกระดิกเบา ๆ ริมฝีปากน้อยขยับแจ็บ ๆ
「วันนี้หนวนหน่วนของเราอายุสองขวบแล้ว เป็นเด็กโตแล้ว เค้กก้อนนี้ให้หนวนหน่วนเป็นหัวหน้าพ่อครัว ส่วนอาจารย์จะคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ」
กู่ชิงเฟิงยิ้มพลางส่งมีดปาดเนื้อหยกเนื้อเนียนที่แกะจากหยกอุ่นให้นาง
「เยี่ยมเลย! หนวนหน่วนเป็นหัวหน้าพ่อครัว!」
เจ้าตัวน้อยยืดพุงกลม ๆ ขึ้น สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
หนวนหน่วนใช้มือน้อยจับมีดปาดหยกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ตักครีมขึ้นมาก้อนใหญ่ แล้วโปะลงบนเนื้อเค้กนุ่มหอมดังแปะ
จากนั้นนางก็เลียนแบบท่าทางที่กู่ชิงเฟิงใช้ลูบไล้ภาพวาดอยู่เป็นประจำ จับมีดน้อยค่อย ๆ ปาดครีมไปบนหน้าเค้กอย่างเชื่องช้า
แม้จะปาดหนาบางไม่เท่ากัน ตรงนี้ยุบเป็นหลุม ตรงนั้นนูนขึ้นมา ทั้งยังเผลอทำแขนเสื้อเปื้อนสีขาวไปครึ่งหนึ่ง แต่เจ้าตัวน้อยตั้งใจอย่างยิ่ง ถึงกับเม้มริมฝีปากน้อยไว้ น่ารักเป็นที่สุด
「มา วางผลไม้วิญญาณลงไป」กู่ชิงเฟิงชี้แนะเสียงอ่อนโยนอยู่ข้าง ๆ แล้วแอบช่วยเก็บขอบที่เบี้ยวให้กลมกลืนโดยไม่ให้นางรู้ตัว