สองข้างถนนสายยาวเรียงรายไปด้วยแผงขายของติดกันเป็นแถบ ขาสั้นป้อมทั้งสองข้างของยวนหนวนหน่อก้าวฉับ ๆ อย่างรวดเร็ว
เจ้าตัวน้อยยังกำลูกกวาดดอกไม้ห่อกระดาษน้ำมันที่เถ้าแก่ร้านมอบให้ไว้ในมือ หมวกนุ่มรูปหูกระต่ายบนศีรษะกระดกขึ้นลงตามจังหวะก้าว
กู่ชิงเฟิงปล่อยให้นางดึงชายแขนเสื้อของเขาไว้ ฝีเท้าผ่อนช้าลงอย่างยิ่ง ให้น้องก้อนแป้งเดินนำหน้าไปตามทาง
“ท่านอาจารย์ ร้านรองเท้า! ตรงนี้เขียนว่าร้านรองเท้า!”
ยวนหนวนหน่อหยุดกึกหน้าร้านเล็กแคบ ซึ่งแขวนรองเท้าฟางกับรองเท้าผ้าหลายคู่ไว้
แท้จริงแล้วนางอ่านตัวอักษรซับซ้อนบนป้ายไม่ออกทั้งหมด เพียงอาศัยรองเท้าหลากขนาดที่แขวนอยู่หน้าร้านก็จำได้
หญิงชราผมขาวผู้เฝ้าร้านกำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่ในมือ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น
“โอ๊ย เด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูจากที่ใดกันนี่”
หญิงชราวางปลอกนิ้วที่ถืออยู่ลง ก่อนเดินยิ้มแย้มอย่างเมตตาออกมาต้อนรับหน้าร้าน
ยวนหนวนหน่อเชิดพุงกลมดิกขึ้นน้อย ๆ ล้วงพวงเงินทองแดงหนักอึ้งออกมาจากห่อผ้าใบเล็ก แล้วประคองไว้ตรงอกอย่างจริงจัง
“ท่านย่า หนวนหน่วนอยากซื้อรองเท้าคู่ใหญ่ ๆ ให้ท่านอาจารย์ใส่!”
เจ้าตัวน้อยพูดพลางยื่นนิ้วอวบ ๆ ชี้ไปยังกู่ชิงเฟิงที่อยู่ด้านหลัง
หญิงชรามองตามทิศที่นางชี้ เมื่อเห็นกู่ชิงเฟิงยืนอยู่ใต้บันไดหิน ก็ชะงักไปชั่วขณะ
บุรุษตรงหน้าอยู่ในชุดนักพรตสีขาวราวหิมะ รอบกายแผ่กลิ่นอายเหนือโลกีย์ แม้รองเท้าจะปะชุนอยู่สองแห่ง ก็ไม่อาจบดบังราศีสูงส่งอันตัดขาดจากสามัญชนได้แม้แต่น้อย
หญิงชราได้สติกลับมา ยิ้มพลางโน้มตัวถามหนวนหน่วน “แม่หนูน้อย อยากได้รองเท้าแบบไหนหรือ? ย่ามีรองเท้าพื้นหนาหลายชั้นอยู่คู่หนึ่ง แข็งแรงทนทานมาก”
ยวนหนวนหน่อนั่งยองลง ใช้มือเล็กทั้งสองรื้อค้นตะกร้าไม้ไผ่บนพื้นร้าน
นางเลือกอย่างตั้งใจ หยิบรองเท้าผ้าสีดำคู่ใหญ่ขึ้นมา แล้วใช้มืออวบทั้งสองข้างง้างพื้นรองเท้าเต็มแรง