“เจ้าเด็กหลินชวนนี่มันบ้าเลือดจริง ๆ!”
กลับมาที่ห้องของเหมิงเฉิงผิง หวังไจ้เถาก็เริ่มระบายเรื่องราวที่ไปเจอหลินชวนมา
“ตอนนี้ก็ยืนยันได้แล้วล่ะ เขาตั้งใจจะรวบอำนาจทั้งหมดในมือพวกเรากลับคืนไปให้หมด คิดว่าเราเปิดศึกได้แล้ว”
เหมิงเฉิงผิงรู้ดีว่าหลินชวนไม่ได้แค่อยากออกลาย เพื่อสร้างบารมีความเป็นประธานกรรมการ
หลินชวนคิดจะยึดครองกลุ่มเจียเป้ยทั้งหมดจริง ๆ!
“ฉันเชื่อว่าพนักงานผู้หญิงส่วนใหญ่ ภายใต้การอบรมสั่งสอนเราเนิ่นนานขนาดนี้ คงไม่อยากถอดกระโปรงสั้นพวกนั้นหรอก”
“ไจ้เถา ไปจัดการให้หน่อย ให้พวกมันไปเขียนข้อความลงในบอร์ดของบริษัท”
เหมิงเฉิงผิงเริ่มโต้กลับ วางแผนจะเริ่มจากกระแสสังคมก่อน ยึดพื้นที่ของความคิดเห็นให้ได้ก่อน
“เข้าใจแล้ว”
หวังไจ้เถาพยักหน้า รอไม่ไหวแล้ว เขาอยากเอาหน้าที่เสียไปต่อหน้าหลินชวนกลับคืนมาให้ได้
ไม่นานนัก บนบอร์ดบริษัทก็มีเสียงที่ไม่ค่อยจะเข้าหูเกิดขึ้น
ผู้คนมากมายออกมาคัดค้านการเปลี่ยนชุดทำงาน
บางคนถึงขั้นยกประเด็นความขัดแย้งระหว่างหญิงชายขึ้นมา กล่าวหาว่าหลินชวนกำลังพรากสิทธิ์ในความ “สวยงาม” ของพวกเธอ
การโต้เถียงที่ดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องการเปลี่ยนชุดทำงาน แต่แท้จริงแล้วมันคือการต่อสู้ชิงเชิงของทั้งสองฝ่ายผ่านเรื่องนี้
...
ห้องทำงานของหลินชวน
“ประธานกรรมการ ฉันจัดรายชื่อมาให้แล้ว มีพี่สาว 27 คนที่โดนรังแกมาตลอด พวกเธอไม่อยากเสียงานรายได้ดี ๆ ไป ก็เลยต้องฝืนทนอยู่ต่อ”
เสิ่นอี้โหรวยื่นรายชื่อให้หลินชวน แล้วก็อ้าปากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ปิดปากลง