"ใครอนุญาตให้คุณใส่กางเกงยีนส์ขายาวมาทำงาน?"
วันต่อมา เสิ่นอี้โหรวใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืดสีเทา พกความสุขใจมาทำงาน
แต่พอเข้าประตูบริษัทมา ก็เจอผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์เข้าให้ โดนด่าเสียยับเยิน
"ไม่กลับไปเปลี่ยนกระโปรงสั้นซะ จะถือว่าวันนี้คุณขาดงาน!"
พนักงานสาวคนอื่นๆ ที่อยู่แถวนั้นพากันกระซิบกระซาบ:
"ฉันได้ยินเสี่ยวเหมยบอกว่า เมื่อวานเสิ่นอี้โหรวไปทำลายแผนของเธอ!"
"วันนี้เสิ่นอี้โหรวกล้าไม่ใส่กระโปรงสั้นมาทำงาน เธอจะไปมีอะไรกับประธานใหม่หรือยังไง?"
"ฉันว่าแล้วเชียว ที่แท้ก็มีเส้นสายนี่เอง!"
"ผู้หญิงแพศยาแบบนี้ ปกติทำตัวเป็นกุลสตรีบริสุทธิ์ แค่หัวหน้าเผลอมาโดนแขนก็ร้องลั่น ที่แท้ก็เป็นพวกผู้หญิงสำส่อน!"
ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ได้ยินเสียงวิจารณ์พวกนั้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เสิ่นอี้โหรวตกเป็นของประธานบริษัทคนใหม่แล้วงั้นเหรอ?
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาก็คงพูดอะไรเธอไม่ได้มากนัก
เขาลองถามเชิงว่า "เมื่อวานคุณขึ้นไปหาประธานหลินแล้วหรือ?"
"อือ" เสิ่นอี้โหรวพยักหน้า
"เขาอนุญาตให้คุณไม่ใส่กระโปรงสั้น?"
"อือ"
พอได้คำตอบที่ชัดเจน ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณก็บอกแต่เช้าสิ ดูเรื่องแบบนี้สิ เอาล่ะ ไปดูแลประธานได้แล้ว"
เห็นดังนั้น เสิ่นอี้โหรวก็รู้ว่าผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์เข้าใจผิดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ไม่ได้อธิบาย
ธงใหญ่ชื่อประธานบริษัทนี้ เธอจำเป็นต้องใช้!
อย่างน้อยตอนนี้ก็ช่วยกันพวกที่หมายตาจะมาก่อกวนได้
"วันนี้อะไรกันนักหนา? คุยอะไรกันอยู่?"
ระหว่างนั้น หลินชวนก็เดินมาพอดี มือหนึ่งถือซาลาเปาเคี้ยว ใบหน้ายิ้มแย้มมองทุกคน
"ประธาน อรุณสวัสดิ์!"
ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์รีบวิ่งเข้าไปทักทายทันที
เขาถึงแม้จะเป็นคนของเหมิงเฉิงผิง แต่เพราะเข้ามาทำงานในกลุ่มช้ากว่า เลยยังไม่ได้ซึมซับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ "แก๊งสามคน" เต็มตัว