หลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว หลินชวนก็พบว่าในร่างกายของหม่าฮว๋อถิงไม่มีพิษแมลงใดๆ
ทำให้เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก คนของกลุ่มหยิงเจี๋ยดูเหมือนจะลงพิษกับโจวเทียนหนานเท่านั้น
"พี่ถิง ใส่เสื้อเถอะ"
หลินชวนหันหลังให้หม่าฮว๋อถิง
หม่าฮว๋อถิงเบ้ปากใส่แผ่นหลังของหลินชวน "เมื่อกี้แกเห็นหมดแล้ว ตอนนี้หันหลังให้มีประโยชน์อะไร? ถามจริงๆ เถอะ"
ได้ยินแบบนั้น หลินชวนก็หันกลับมาอีกครั้ง
มือที่กำลังกางแขนเสื้อของหม่าฮว๋อถิงชะงักค้าง แล้วเธอก็ตะคอกด้วยความโกรธและเขิน "ใครให้แกหันมาน่ะ!?"
หลินชวนพูดไม่ออกเลย ได้แต่หันหลังให้อีกครั้ง
พร้อมกับบ่นในใจ ผู้หญิงนี่ช่างเรื่องจริง ปากกับใจไม่ตรงกัน เปลี่ยนสีหน้าเหมือนพลิกหนังสือ
ที่ให้หันมาก็แก ที่ไม่ให้หันมาก็แก
"ฉันใส่เสื้อเสร็จแล้ว!"
หม่าฮว๋อถิงพูดเสียงไม่ค่อยพอใจ
หลินชวนหันกลับมาอีกครั้งเป็นครั้งที่สอง แล้วนั่งลงตรงหน้าเธอ
"เธอยังคิดว่าตัวเองจะทนคืนนี้ไม่ไหวอีกหรือเปล่า?"
หลินชวนเริ่มจัดแจงชุดน้ำชาบนโต๊ะไม้สั่งทำ
"เมื่อกี้คิดว่าไม่ไหวจริงๆ แต่ตอนนี้ ลองสู้ดูได้!"
หม่าฮว๋อถิงหรี่ตาลง บุคลิกสาวแกร่งเริ่มกลับมาครองตำแหน่งอีกครั้ง
เมื่อครู่ เธอคิดว่าแผลของตัวเองรักษาไม่หาย ดังนั้น เตรียมจะยอมแพ้แล้ว
แต่ตอนนี้ หลินชวนรักษาเธอได้ ทำให้เธอกลับมามีความหวังอีกครั้ง
"ต่อไปฉันจะวางแผนจัดการกับการแก้แค้นของไอ้เจ้าถิ่นนั่น"