“เฮ้อ อาฉวน ไอ้ขี้เหนียวมันก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาเลย”
มีคนปลอบใจหลินชวน
“ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมมาลาออกเฉยๆ”
หลินชวนพูดเสียงเรียบๆ ดูไม่ใส่ใจ
“อะไรนะ! นายจะลาออก?”
“โห! อาฉวน นายลาออกทำไมเนี่ย?”
“ลาออกได้ไง? หรือว่าอาการป่วยของคุณป้าแย่ลง ต้องไปรักษาตัวที่ต่างจังหวัด?”
มีทั้งคนที่สงสัยและคนที่แสดงความห่วงใย
“คุณแม่ผมน่ะ ผ่าตัดเสร็จแล้ว หายดีแล้ว อีกอาทิตย์ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว รอบนี้ผมกลับมา ก็แค่มาลาออกเฉยๆ”
หลินชวนอธิบายไป พลางคิดในใจว่ามีแผนการอย่างหนึ่ง
เพื่อนร่วมงานเหล่านี้ ทั้งน้ำใจและความสามารถก็ไม่แพ้ใคร ถ้าฝึกพวกเขาให้เป็นทีมของตัวเองได้……
คงจะเป็นความคิดที่ดีไม่น้อย!
“นายจะลาออกจริงๆ เหรอ? ช่วงนี้หางานยากนะ นายคิดให้ดีๆ”
“ใช่แล้ว ถึงไอ้ขี้เหนียวจะอารมณ์เสียบ้าง ขี้เหนียวบ้าง แต่เงินเดือนพนักงานบริษัทเราก็สูงกว่าบริษัทอื่นในวงการอยู่นะ”
ทุกคนต่างก็เตือนให้หลินชวนใจเย็นๆ อย่าเพิ่งรีบลาออก
“ผมคิดดีแล้วล่ะ พวกคุณทำงานกันเถอะ”
หลินชวนพูดพลางเดินไปที่ห้องทำงานของกงจี้
……
“นายจะลาออก?”
กงจี้กวาดตามองหลินชวนขึ้นลง
ลาหยุดไปตั้งนาน พอกลับมาปุ๊บจะลาออกเลย?
เจ้าหมอนี่ คงจะไปหางานที่เงินเดือนดีกว่าไว้แล้วตอนที่ลาหยุดใช่ไหม?
“ครับ คุณกง”
หลินชวนพยักหน้า
“นายลาหยุดไปตั้งครึ่งเดือน จะลาออกก็ได้ แต่ขอบอกไว้ว่านายสมัครใจลาออกเองนะ ฉันจะไม่ให้ค่าชดเชยอะไรทั้งนั้น แล้วเงินเดือนเดือนนี้ของนายก็ไม่ได้ด้วย”