"ตอนนั้นฉันยังเด็ก ไม่เข้าใจความสามารถนี้ ก็เลยเล่าอนาคตที่เห็นให้พ่อฟัง"
"ผลก็คือพ่อแม่หย่ากัน แม่หนีตามชู้ไป พ่อด่าว่าฉันเป็นตัวประหลาด แล้วก็ทิ้งฉันไปเหมือนกัน"
ฟังเย่เฉินพูดจบ ทุกคนสีหน้าดูแปลกๆ ไปทันที
นี่ถือว่าเป็นคนทำลายครอบครัวตัวเองด้วยมือตัวเองงั้นเหรอ?
เย่เฉินคนนี้ ตอนเด็กๆ ช่างน่าเวทนาจริงๆ นะ
แต่ก็โทษเขาไม่ได้จริงๆ ไอ้เด็กห้าขวบคนหนึ่ง จู่ๆ รู้ความสามารถของตัวเอง ก็แค่เพราะความอยากรู้และความกลัว เลยไปเล่าให้ผู้ปกครองฟังเท่านั้นเอง
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ความสามารถนี้ เคยช่วยอะไรคุณบ้างไหม?"
หลานซิงเยว่รู้สึกว่าเรื่องซุบซิบนี้ "น่าฟัง" มาก อดไม่ได้ที่จะอยากให้เย่เฉินเล่าต่ออีก
"หลังจากนั้น ความสามารถนี้ของฉัน จำนวนครั้งที่มันทำงาน ก็นับครั้งได้ รวมๆ แล้วไม่เกิน 20 ครั้ง"
"แต่ก็มีอยู่สองสามครั้งที่มันช่วยฉันได้จริงๆ"
"อย่างตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันอยากจะสารภาพรักกับรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง จู่ๆ ก็มองเห็นอนาคต รุ่นพี่คนนั้นเป็นโรคจิตฆ่าคนต่อเนื่อง! คนที่เคยคบหากับเธอ ถูกเธอฆ่าหมด!"
"หลังจากนั้นฉันเขียนจดหมายนิรนามไปแจ้งความ รุ่นพี่คนนั้นก็ถูกจับ แล้วก็ถูกตัดสินประหารชีวิต"
หลินชวนทำหน้าสงสัย เรื่องนี้ช่างเข้มข้นจริงๆ!
ไอ้หนูนี่ ไม่ได้แต่งเรื่องมาหลอกใช่ไหม?
"เย่เฉิน ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะ คนเราต้องซื่อสัตย์ ทีมของฉัน ไม่ต้อนรับคนไม่ซื่อสัตย์"
หลินชวนอดไม่ได้ที่จะเตือนสักหน่อย
เย่เฉินยักไหล่ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ค้นหาจากเว็บไซต์เอกสารของศาล เจอบทตัดสินคดีนั้น
หลินชวนเหลือบไปดู ก็เชื่อชั่วคราวว่าเย่เฉินมีความสามารถมองเห็นอนาคตจริงๆ
"วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าความสามารถฉันตอนนี้ยังช่วยอะไรไม่ได้มาก แค่คุณเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อก็พอ ฉันไม่ได้หวังเงินเดือนสูงๆ หรอก"