มาถึงคฤหาสน์กุยหลาน หม่าฮว๋อถิงกำลังนวดอยู่อีกแล้ว
หลินชวนเปิดประตูเบา ๆ ส่งสายตาให้สาวนวดคนนั้น แล้วพยักหน้าให้เธอออกไป
ในคฤหาสน์กุยหลานมีเสียงเล่าลือกันมานานแล้วว่า หลินชวนกับหม่าฮว๋อถิงมีความสัมพันธ์กันไม่ธรรมดา สาวนวดเห็นหลินชวนเข้า ก็พยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ถอยออกไปอย่างไม่ให้ใครสังเกต
หลินชวนนั่งแทนที่สาวนวด ลงมือนวดให้หม่าฮว๋อถิงอย่างเป็นธรรมชาติ
"หืม?"
มือของหลินชวนเพิ่งจะแตะลงบนไหล่ของหม่าฮว๋อถิง เธอก็เลิกคิ้วทันที
มือนี้ไม่ใช่!
ทำไมจู่ ๆ ถึงหยาบกร้านแบบนี้?
มือของเสี่ยวหง ไม่ได้หยาบขนาดนี้นี่นา
เธอเงยหน้าขึ้นทันที พบว่าหลินชวนกำลังยิ้มแหย ๆ ให้เธอด้วยฟันขาว ๆ
"ไอ้ลูกหมานี่!"
หม่าฮว๋อถิงทั้งโมโหทั้งขำ
"พี่ครับ ผมนวดให้"
หลินชวนพูดจบ ไม่รอให้หม่าฮว๋อถิงตอบตกลง ก็เริ่มนวดบ่าให้เธอ
หม่าฮว๋อถิงส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้หลินชวนนวดให้
"วันนี้มา มีธุระอะไรอีกหรือไง?"
หม่าฮว๋อถิงถามไปพร้อมกับนอนรับการนวดจากหลินชวน
"คิดถึงพี่ไง เลยแวะมาหา"
หลินชวนรู้สึกว่ามือเริ่มแห้ง ก็บีบน้ำมันนวดเพิ่มอีกหน่อย
หลังจากขยี้มือจนร้อน ก็เอาฝ่ามืออุ่น ๆ แปะลงบนหลังของหม่าฮว๋อถิง
"พูดจาหวานเจี๊ยบ แต่ฝีมือนวดก็ใช้ได้อยู่นะ เคยเรียนมาเหรอ?"
สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนแผ่นหลัง หม่าฮว๋อถิงก็ไม่หวงคำชม
"ตอนเรียนมหา'ลัย ไปทำงานพิเศษช่วงปิดเทอม เคยฝึกงานที่ร้านนวดคนตาบอดมาครับ"
หลินชวนตอบตามจริง
"นี่แกเคยมีประสบการณ์แบบนี้ด้วยเหรอ?"
หม่าฮว๋อถิงทึ่งไปเลย
"ใช่ครับ อาจารย์ที่นั่นยังชมว่าผมมีแววด้วยนะ ตอนนั้นผมเคยคิดไว้ว่า ถ้าจบมาแล้วหางานดี ๆ ไม่ได้ ก็จะไปเปิดร้านนวด เอาเหยียบให้ทั่วทั้งเมือง!"