"ขอคุณออกไปก่อนได้มั้ยคะ?"
โจวซูเหยาเอ่ยถามเสียงเบา
หลินชวนชะงักไปครู่หนึ่ง นี่มัน "ฆ่าลาหลังเสร็จงาน" ชัดๆ เลยนะ?
แต่ทันใดนั้น โจวซูเหยาก็ยื่นแขนขาวเนียนดั่งบัวลอดออกมาจากผ้าห่ม "ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้า อยากไปเข้าห้องน้ำ"
ช่วงที่โจวซูเหยาโคม่า เพื่อความสะดวกในการดูแล จึงไม่เคยใส่เสื้อผ้าให้เธอเลย
หลินชวนถึงกับเข้าใจ พยักหน้า แล้วพูดว่า "เดี๋ยวฉันไปหาเสื้อให้เธอเอง"
"ในตู้มีอยู่แล้ว หยิบให้ฉันสักตัวก็พอ"
โจวซูเหยาชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าข้างๆ
"ได้"
หลินชวนเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า พลางบ่นในใจ ตู้นี้ทำไมเล็กจังวะ?
ยาวก็แค่ประมาณ 2 เมตร
ดูไม่ค่อยเข้ากับฐานะคนรวยเท่าไหร่
แต่ไม่นานนัก พอเขาเปิดตู้เสื้อผ้าออก ก็รู้ตัวว่าตัวเองคิดผิดมหันต์แค่ไหน
เปิดบานตู้ออกไป ข้างหลังบานตู้คือพื้นที่กว้างใหญ่!
ด้านในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์แขวนอยู่
เทียบเท่าร้านขายเสื้อผ้าใหญ่ๆ เลยทีเดียว!
หลินชวนมองจนตาลาย สุดท้ายก็ใช้สายตาแบบหนุ่มโสดตรงๆ เลือกชุดเดรสสีขาวสไตล์สาวข้างบ้านให้โจวซูเหยา
พอส่งเสื้อผ้าให้โจวซูเหยาแล้ว หลินชวนก็หันหลังให้
ไม่นานนัก เสียงของโจวซูเหยาก็ดังมาจากด้านหลัง "ฉันเรียบร้อยแล้ว"
หลินชวนได้ยินดังนั้นก็หันกลับมา
โจวซูเหยายืนตรงๆ อยู่ตรงหน้าเขา
"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ..."
โจวซูเหยาเหมือนกวางน้อย รีบเดินเลี่ยงผ่านหลินชวนไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าสบตาเขา
...
ไม่กี่นาทีต่อมา